2017-ൽ ‘സൂര്യകാന്തിയിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ലേഖനമാണിത്. വർഗ്ഗസമരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ അപ്രസക്തമാക്കാൻ മുതലാളിത്തം പുതിയ തന്ത്രങ്ങൾ മെനയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ലേഖകൻ അന്ന് മുന്നോട്ടുവെച്ച നിരീക്ഷണങ്ങൾ ഇന്നത്തെ സാമൂഹ്യസാഹചര്യത്തിൽ കൂടുതൽ ഗൗരവമർഹിക്കുന്നു. കോർപ്പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങൾ ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പൊതുബോധങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും, കലയെയും നവോത്ഥാന സ്മരണകളെയും പ്രതിരോധത്തിന്റെ ആയുധമാക്കാനും ഈ ലേഖനം നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ആധുനിക കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക ദൗത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ എന്ന നിലയിൽ ‘ചെണ്ട’ ഈ ലേഖനം പുനഃപ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു.
’ചരിത്രം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു’ എന്ന ഫ്രാൻസിസ് ഫുകുയാമയുടെയും മറ്റും സിദ്ധാന്തങ്ങൾ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വക്താക്കൾ കൊട്ടിഘോഷിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറച്ചായി. മുതലാളിത്തം മനുഷ്യപുരോഗതിയുടെ അത്യന്തിക ലക്ഷ്യസ്ഥാനമാണെന്നും, ഇവിടെ ചൂഷകനും ചൂഷിതനും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നുവെന്നും സ്ഥാപിക്കാനാണ് അവർ ശ്രമിക്കുന്നത്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം ഇതിന് വിരുദ്ധമാണ്. മുതലാളിത്ത ചൂഷണം അതിന്റെ എല്ലാ ഭീകരതയോടും കൂടി വർദ്ധിച്ചുവരികയാണെന്ന് നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. എഴുതപ്പെട്ട ചരിത്രമെല്ലാം വർഗ്ഗസമരങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണെന്ന മാർക്സിസ്റ്റ് നിരീക്ഷണത്തെ തമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട്, വിപ്ലവം അപ്രസക്തമാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാനുള്ള ഒരു അധികാര പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ് ഇതിലൂടെ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.
വർഗ്ഗരാഷ്ട്രീയത്തെ അപ്രസക്തമാക്കാൻ മുതലാളിത്തം പ്രയോഗിക്കുന്ന മറ്റൊരു തന്ത്രമാണ് ‘സംസ്കാരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം’ (Clash of Civilizations) എന്ന വാദം. വർഗ്ഗസമരത്തിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞുവെന്നും ഇനിയുള്ളത് കേവലം സാംസ്കാരികമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകളാണെന്നും അവർ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. കോർപ്പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങൾ ഈ അജണ്ടയുടെ പ്രധാന പ്രചാരകരാണ്. മുൻകാല വിപ്ലവകാരികളുടെ ത്യാഗത്തെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി പുകഴ്ത്തുകയും, എന്നാൽ സമകാലീന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ‘ജീർണ്ണിച്ചവ’ എന്ന് മുദ്രകുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഇരട്ടത്താപ്പാണ് അവർ സ്വീകരിക്കുന്നത്. വർഗ്ഗരാഷ്ട്രീയത്തിന് പകരം പ്രാദേശികമായ സ്വത്വവാദപരമായ (Identity Politics) സമരങ്ങളെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനാണ് ഇവർക്ക് താല്പര്യം.
ഈ സാംസ്കാരിക അധിനിവേശത്തിന് മാധ്യമങ്ങൾ കൂട്ടുനിൽക്കുന്നത് അവയുടെ ഘടനയിലുണ്ടായ മാറ്റം കൊണ്ടുകൂടിയാണ്. പത്രപ്രവർത്തനത്തെ കേവലം ഉപജീവനമാർഗ്ഗമായി തരംതാഴ്ത്തുന്നവർ ‘ആന്തരിക ദാസ്യത്തിന്’ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്ന് മാർക്സ് നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്നത്തെ പല കോർപ്പറേറ്റ് മാധ്യമത്തലവന്മാരും അധികാരവർഗ്ഗത്തിന്റെ കുഴലൂത്തുകാരായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ അവകാശത്തെക്കുറിച്ചോ, പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ജീർണ്ണതയെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ വർഗ്ഗപ്രശ്നങ്ങളെ അവർ ബോധപൂർവ്വം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നു. ഈ തമസ്കരണങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ ഓർമ്മകളെ തിരിച്ചുപിടിക്കുകയും സ്വയംവിമർശനപരമായി മുന്നേറുകയും ചെയ്യുക എന്നത് ഓരോ മാർക്സിസ്റ്റിന്റെയും ചരിത്രപരമായ ദൗത്യമാണ്.
ഈ ദൗത്യം നിർവ്വഹിക്കുന്നതിൽ കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാന പാരമ്പര്യം നമുക്ക് വലിയൊരു ഊർജ്ജമാണ്. കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാനം പടിഞ്ഞാറൻ വ്യക്തിവാദത്തിലല്ല, മറിച്ച് ‘സാമൂഹ്യ മനുഷ്യൻ’ എന്ന സങ്കല്പത്തിലാണ് ഊന്നിയിരുന്നത്. ജാതിയുടെ അധീശത്വത്തിൽ നിന്ന് ‘മനുഷ്യജാതി’ എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണമായിരുന്നു അത്. കുമാരനാശാനെപ്പോലുള്ള കവികൾ ജാതി സംഘർഷത്തെ മനുഷ്യന്റെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ വിമോചനത്തിന്റെ പ്രശ്നമായിട്ടാണ് കണ്ടത്. ഈ നവോത്ഥാന പാരമ്പര്യത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ തുടർച്ചയായാണ് ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കൊപ്പം മുതലാളിത്ത വിരുദ്ധതയും തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ കാഴ്ചപ്പാടും കലയുടെ ഭാഗമായി മാറിയ പുരോഗമന കലാസാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടത്.
ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം കലയുടെ രാഷ്ട്രീയ ദൗത്യത്തെ നാം അടയാളപ്പെടുത്താൻ.
കല വെറുമൊരു അലങ്കാരമല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹ്യ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ വെളിവാക്കുന്ന പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഉപകരണമാണ്. എംഗൽസ് സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ, ജീവിതത്തിന്റെ അഗാധമായ സത്യങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടുമ്പോൾ കല സ്വാഭാവികമായും ഒരു വിപ്ലവ ഉപകരണമായി മാറുന്നു. “പുര കത്തുമ്പോൾ വാഴവെട്ടി തീയണയ്ക്കുക” എന്ന എം എൻ വിജയൻ മാഷിന്റെ നിരീക്ഷണം കലയുടെ ഈ ചരിത്രപരമായ ബാധ്യതയെയാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. കല കാലാതീതമായ ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ഒരു പ്രത്യേക ചരിത്രഘട്ടത്തിലെ വസ്തുനിഷ്ഠ സാഹചര്യങ്ങളോടുള്ള സജീവമായ പ്രതികരണമാണ്.
ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ പാർലമെന്ററി വ്യാമോഹങ്ങളിൽ കുടുങ്ങി വർഗ്ഗരാഷ്ട്രീയം കൈവെടിഞ്ഞ ഒരു ഘട്ടത്തിലാണ് നക്സൽബാരി ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഇത് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഭൂമികയിൽ വലിയ ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ‘ജനകീയ സാംസ്കാരിക വേദി’ പോലെയുള്ള കൂട്ടായ്മകൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന അധികാര പ്രവണതകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും, തെരുവ് നാടകങ്ങളിലൂടെയും കവിതകളിലൂടെയും വിപ്ലവ രാഷ്ട്രീയം ജനകീയ സംവാദമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ പിന്നീട് കൃത്യമായ സാംസ്കാരിക ദിശാബോധത്തിന്റെ അഭാവം ഈ മുന്നേറ്റങ്ങളെ തളർത്തി എന്നത് നാം ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്ന് നാം നേരിടുന്നത് കോർപ്പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്ന വ്യാജ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയാണ്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയും സാംസ്കാരിക സംഘടനകളും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യാത്മകമായ ബന്ധത്തെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി മുന്നോട്ട് പോകേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു വിപ്ലവകരമായ കലാസൃഷ്ടി അധികാരത്തിന്റെ മതിലുകളെ സാവധാനമെങ്കിലും തകർക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഭിന്നശബ്ദങ്ങളെ യോജിപ്പിക്കുകയും, മുതലാളിത്തം മറച്ചുപിടിക്കുന്ന ജനകീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ വെളിച്ചത്ത് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് കാലം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സാംസ്കാരിക ദൗത്യം.
സൂര്യകാന്തി / ജൂലൈ 2017
No Comments yet!