കേൾക്കാത്ത താരാട്ട്

കള്ളമായിരുന്നുവെങ്കിൽ പിന്നെന്തിന്
ഇത്രയും സ്വപ്നങ്ങൾ എന്റെ കരളിൽ വിതച്ച്
നിശ്ശബ്ദമായ കൊലപാതകമാവേണ്ടിവന്നു.
മാതൃദേഹത്തിൻ സംഗീതം
നിശ്ശബ്ദമായി മുറിഞ്ഞു പോയപ്പോൾ
ആറാട്ടില്ലാതെ തീർന്നോരു ജനനം.
ഹൃദയതാളത്തിന് കൂട്ടിരിക്കാൻ
കാത്തിരുന്നവളോട് ചോദിക്കൂ
“ശബ്ദമില്ലാത്ത കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?”
വേദനയുടെ ഇടയ്ക്കൊന്നു
താളമുട്ടിയ ജീവന്റെ കഥ
പിറന്നില്ലെങ്കിലും
മനസ്സിൽ ശവകുടീരം പണിതു.
ഒരിക്കലും തെളിയാത്ത കണ്ണുകൾ,
ഒരിക്കലും തുറന്നില്ലാത്ത അധരങ്ങൾ,
എങ്കിലും അമ്മയുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ
നിത്യമായി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആദ്യ കരച്ചിൽ കേൾക്കാൻ
എത്ര പ്രാർത്ഥനകൾ!
പകരം ലഭിച്ചത്
നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഇരുമ്പു വേലികൾ.
അന്തരിച്ച ജീവൻ പിറവി മുമ്പേ
പിറവി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട
ദുർഭാഗ്യത്തിന്റെ പേരിൽ.
ആത്മാവിൻ ആദ്യയാത്ര
മാതൃഗർഭത്തിൽ നിന്നുതന്നെ
ദൂരെക്കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ
ഒരമ്മ കരയാതിരിക്കാനായില്ല.
ജന്മനാളിന്റെ മുറിയിൽ
വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നില്ല—
അവിടെ ഇരുട്ടിന്റെ മാത്രം
മുട്ടിച്ചിറക്കം കേട്ടു.
ഒരിക്കലും പൊട്ടാത്ത ചിരി,
ഒരിക്കലും തീരാത്ത കരച്ചിൽ,
അമ്മയുടെ നെഞ്ചിൽ മാത്രം
ജീവിക്കുന്നൊരു ജനനം.
സ്വപ്നത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്ന
ചെറു വിരലുകൾ
യാഥാർഥ്യത്തിൽ
മണ്ണായി മറഞ്ഞു.
കള്ളമായിരുന്നുവെങ്കിൽ പിന്നെന്തിന്?
എനിക്ക് ഇന്നും
ആ ചെറു ജീവന്റെ പേരിൽ
രാത്രികൾ ഉറങ്ങാൻ പറ്റാത്തതായി.

***