രാവിലെ അഞ്ചരയ്ക്ക് അലാറം അടിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ ലീല ഉണർന്നു. അടുക്കളയിലെ ജനൽ തുറന്നപ്പോൾ രാത്രിമഴയുടെ തണുപ്പ് അകത്തേക്ക് വന്നു. മേശപ്പുറത്ത് ഇന്നലെ വാങ്ങിയ പച്ചക്കറികൾ. കഴുകിവെക്കേണ്ട പാത്രങ്ങൾ. മകന്റെ സ്കൂൾ യൂണിഫോം കസേരയുടെ മുകളിൽ. എല്ലാം പതിവുപോലെ.
അവൾ കണ്ണാടിക്കുമുന്നിൽ നിന്നു മുടി ചീകി. കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട മുഖം അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ അതിനെ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. കണ്ണിന്റെ താഴെ ചെറിയ കറുപ്പ്. നെറ്റിയിൽ രണ്ട് വരകൾ. മുടിയിഴകളിൽ പടർന്ന കുറച്ച് വെള്ള. അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചുവന്ന റോസാപ്പൂവ് എടുത്തു. ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം പച്ചക്കറി വാങ്ങാൻ പോയപ്പോൾ വഴിയരികിൽ നിന്നിരുന്ന പൂക്കാരനിൽ നിന്നാണ് അത് വാങ്ങിയത്.
“ഒരെണ്ണം മാത്രം?”
പൂക്കാരൻ ചോദിച്ചിരുന്നു.
“അതെ.”
“ആർക്കാ?”
അവൾ ചിരിച്ചില്ല.
“എനിക്കാണ്.”
അത്രയും മാത്രം.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മകൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“അമ്മ, ഇന്ന് ആരാ വരുന്നത്?”
“ആരും ഇല്ല.”
“പിന്നെ പൂവ്?”
അവൾ പൂവ് ഗ്ലാസ്സിലിട്ട് വെള്ളം നിറച്ചു.
“ചില പൂക്കൾക്ക് ആരും വരേണ്ടതില്ല.”
മകൻ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയില്ല. അവൾക്കും പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ വിവാഹം. ഇരുപതിൽ മകൻ. ഇരുപത്തിയെട്ടിൽ ഭർത്താവിന്റെ മരണം. അതിനുശേഷം ജീവിതം അവൾക്ക് ദിവസങ്ങളായി തോന്നിയിട്ടില്ല. ആവശ്യങ്ങളായി മാത്രമാണ് തോന്നിയത്.
സ്കൂൾ ഫീസ്. വാടക. വൈദ്യുതി ബിൽ. അരി. മരുന്ന്. മകന്റെ ഷൂസ്. അവളുടെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു വരി പോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അന്ന് മകൻ ജോലിക്ക് പോകാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു,
“വൈകിട്ട് നേരത്തെ വരണം.”
“എന്തിനാ?”
“ഒന്നുമില്ല. വേഗം വരണമെന്ന് തോന്നി.”
അവൻ അമ്മയെ നോക്കി.
“അമ്മയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ?”
“ഇല്ല.”
അവൻ പോയി.
വാതിൽ അടഞ്ഞതിനു ശേഷം ലീല വീണ്ടും കണ്ണാടിക്കുമുന്നിൽ നിന്നു. കൈയിലെ റോസാപ്പൂവ് മുടിയിൽ വെച്ചു നോക്കി. അവൾക്ക് അത് വിചിത്രമായി തോന്നി. ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ചിരി വന്നില്ല. പക്ഷേ, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് സങ്കടമുണ്ടായതുകൊണ്ടല്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി സ്വന്തം മുഖം നോക്കിയതുകൊണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് അവൾ അലമാര വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ പഴയൊരു പെട്ടി കിട്ടി. അതിനുള്ളിൽ വിവാഹദിവസത്തെ ഒരു ഫോട്ടോ. ഫോട്ടോയിലെ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. ആ പെൺകുട്ടിക്ക് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. അവൾ ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ എഴുതിയിരുന്ന തീയതി നോക്കി. ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷം.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നിന്നെ ഞാൻ മറന്നുപോയല്ലേ…”
ആരോടാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ല.
വൈകുന്നേരം മകൻ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് ഭക്ഷണം തയ്യാറായിരുന്നു. പക്ഷേ അമ്മ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ കണ്ണാടിക്കുമുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടു. മുടിയിൽ ആ ചുവന്ന റോസാപ്പൂവ്. കണ്ണുകളിൽ കാജൽ. പഴയൊരു സാരി. മകൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു.
“അമ്മ…”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എങ്ങനെയുണ്ട്?”
അവൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ പറഞ്ഞു,
“നല്ല സുന്ദരിയായി
ട്ടുണ്ട്.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“കള്ളം പറയണ്ട.”
“കള്ളമല്ല.”
അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അമ്മയുടെ മുടിയിലെ റോസാപ്പൂവ് നേരെയാക്കി.
“അമ്മ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കണം.”
അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“എങ്ങനെയെന്ന്?”
“എന്റെ അമ്മയായി മാത്രം അല്ല.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മകൻ പുറത്തേക്ക് പോയി. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചുവന്നു. കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ പാക്കറ്റ്. അത് തുറന്നപ്പോൾ ഒരു പുതിയ സാരി.
“ഇത് എന്തിനാ?”
“അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള നിറം കണ്ടപ്പോൾ വാങ്ങി.”
“എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള നിറം നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“അമ്മയ്ക്ക് തന്നെ അറിയില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഊഹിച്ചു.”
അവൾ സാരി കൈയിൽ പിടിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു.
“എന്താ അമ്മ?”
അവൾ ഒന്നുമില്ലെന്ന് തലകുലുക്കി.
മകൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“അമ്മ ഇനി പോയി ഉടുത്തോ.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾക്ക് കരയാൻ തോന്നി. പക്ഷേ കരഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ മകനറിഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ആ രാത്രി കിടക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ലീല കണ്ണാടിക്കുമുന്നിൽ വീണ്ടും നിന്നു. മുടിയിലെ റോസാപ്പൂവ് എടുത്തില്ല. അവൾ കണ്ണാടിയിലെ സ്ത്രീയെ നോക്കി.
പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
“നാളെ നമുക്ക് പുറത്തുപോകാം.”
കണ്ണാടിയിലെ സ്ത്രീക്ക് ആദ്യമായി ഒരു ചെറിയ ചിരി വന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആ റോസാപ്പൂവ് വാടിയിരുന്നു. പക്ഷേ ലീല അത് കളഞ്ഞില്ല. ഒരു പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ വെച്ച് സൂക്ഷിച്ചു. കാരണം അത് ഒരു പൂവായിരുന്നില്ല.
***
സരിയ
ദുബായിൽ ബാങ്കിംഗ് മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്തുവരുന്നു. കഥയും കവിതയും എഴുതുന്നു. ആദ്യ നോവലും ചെറുകഥാ പുസ്തകവും ഒരുങ്ങുന്നു. വിവിധ ആന്തോളജികളിൽ രചനകൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. Ashwood ലൈബ്രറി, പല മനുഷ്യരുലൂടിവിടം (കഥാ സമാഹാരം), അരയാൽ (കവിതാ സമാഹാരം)
അച്ചടി, ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിൽ എഴുതുന്നു.
No Comments yet!