ലോഗോസ് പട്ടാമ്പി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘TE AMO’ എന്ന സമാഹാരം സമർപ്പണത്തിന്റെയും വിരഹത്തിന്റെയും ആത്മീയ തലങ്ങളെ തൊട്ടറിയുന്ന പതിനഞ്ച് തീവ്രകവിതകളുടെ ഒരു സമാഹാരമാണ്.
പ്രണയം കേവലം രണ്ട് വ്യക്തികൾക്കിടയിലെ വൈകാരിക വിനിമയമല്ലെന്നും, അത് ആത്മാവും പ്രകൃതിയും പ്രപഞ്ചവും തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ ഒത്തുചേരലും വേർപിരിയലുമാണെന്നും അടിവരയിടുന്ന രചനകളാണ് ഈ സമാഹാരത്തിലുള്ളത്.
നിശ്ശബ്ദതയിൽ നിന്നും കാത്തിരിപ്പിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്ത ഈ രചനകളെ ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള മൂലകൃതിയോടൊപ്പം എം.ജി. ചന്ദ്രശേഖരന്റെ മലയാള പുനഃസൃഷ്ടിയോടെയാണ് പുസ്തകത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ലളിതവും ആധുനികവുമായ ഇംഗ്ലീഷ് കാവ്യഭാഷയും ഭാവസാന്ദ്രമായ മലയാള കാവ്യശൈലിയും ഒരേ താളത്തിൽ മുഖാമുഖം നിൽക്കുമ്പോൾ വായനക്കാർക്ക് ലഭിക്കുന്നത് തികച്ചും അപൂർവമായ ഒരു കാവ്യാനുഭവമാണ്. വികാരങ്ങളുടെ ഭാഷാതീതമായ പടർച്ചയെയും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാവ്യസംസ്കാരങ്ങളുടെ പരസ്പരസംവാദത്തെയുമാണ് ഇതിൽ അതിമനോഹരമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

എം.ജി. ചന്ദ്രശേഖരന്റെ വിവർത്തനത്തിലൂടെ മലയാളത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ഈ കവിതകൾ കേവലമൊരു ഭാഷാമാറ്റത്തിനപ്പുറം പുനഃസൃഷ്ടിയുടെ ഗാംഭീര്യവും കൈവരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇതിലെ കേന്ദ്രപ്രമേയം പ്രണയമാണ്. അതിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത സമർപ്പണവും വിരഹത്തിന്റെ അനിവാര്യതയുമാണ് ഈ കവിതകളുടെ കാതൽ. അതീവ സൂക്ഷ്മവും വൈകാരികവുമായ ബിംബനിർമ്മിതിയാണ് ഈ കവിതകളുടെ പ്രധാന കരുത്ത്. പ്രകൃതിയും ശാരീരികതയും പ്രപഞ്ചവും ഇവിടെ വികാരങ്ങളുടെ വാഹകരാകുന്നു.
ഭൂമിയുടെ സിരകളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ചോരച്ചീളുകളായ നീർത്തുള്ളികൾ, മണ്ണിലേക്ക് പെയ്യുന്ന മഴയെ ഓർക്കുന്ന ഭൂമി, ഇലകളുടെയും പുൽത്തലപ്പുകളുടെയും വിറയൽ എന്നിവ ബാഹ്യപ്രകൃതിയെയും ഉടലിന്റെ അഗാധതകളെയും ഒന്നാക്കി മാറ്റുന്നു.
ആദ്യ കവിതയായ The Way I Love Him / ഞാൻ അവനെ പ്രണയിക്കും വിധം എന്നതിലെ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാവം തികച്ചും വ്യക്തിഗതവും സ്വകാര്യവുമായ ഒരു ആത്മഭാഷണമായാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. വാക്കുകളിലേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ഒതുങ്ങാത്ത, ഉള്ളിൽ കെടാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു നേർത്ത തീയേപ്പോലെ, വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിനോട് ചേർന്നുനിന്ന് പതുക്കെ മന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു ഏകാന്തഭാവം ഇതിനുണ്ട്. ഉടലിന്റെ അതിരുകളെ മറികടന്ന് ആത്മാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ആധുനികമായ ലാളിത്യം ഇവിടെ സ്പർശിക്കാം.
മലയാളത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ഈ പ്രണയം കേവലമൊരു വ്യക്തിഗത വികാരമല്ലാതായി മാറുന്നു. ഒരു യാഗവേദിയിലെന്നപോലെ പവിത്രവും ഭാരമുള്ളതുമായ ഒരു കാവ്യഭാഷയിലൂടെ പ്രണയത്തിന് ധ്യാനത്തിന്റെയോ ഉപാസനയുടെയോ ഗാംഭീര്യം കൈവരുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് പ്രണയത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ഒരു സമർപ്പണഗീതമായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
Do You Hear, I Call You… / കേൾപ്പുതുണ്ടോ വിളിപ്പതു നിന്നെ ഞാൻ
അസാന്നിധ്യം ഒരു മൂർച്ചയുള്ള ആയുധമായി ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നതിന്റെ നോവാണ് ഇംഗ്ലീഷ് വരികൾ പകരുന്നത്. പുഴയുടെ തണുപ്പിലും ഉള്ളിൽ തിളയ്ക്കുന്ന തീയും പുറത്തുകേൾക്കാത്ത നിശ്ശബ്ദമായ അലർച്ചയും വായനക്കാരനിൽ അസ്വസ്ഥതയും ശൂന്യതയും നിറയ്ക്കുന്നു.
മലയാളത്തിൽ ഈ വിരഹം പ്രകൃതിയിലാകെ പടരുന്ന ഒരു പ്രളയസമാനമായ സങ്കടമായി വികസിക്കുന്നു. പ്രാചീന കാവ്യങ്ങളിലെ വിരഹിണിയുടെ വിലാപം പോലെ, ഒരു നാടിന്റെയോ കാലത്തിന്റെയോ മുഴുവൻ കണ്ണീരായി ഈ ഏകാന്തത മാറുന്ന ഭാവസാന്ദ്രത മലയാളവായനയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
A Farewell in Disguise of Laughter / ചിരിവേഷമിട്ട വിടവാങ്ങൽ
വിടപറച്ചിലിന്റെ അതിതീവ്രമായ വേദനയെ മൂടിവെക്കാൻ ചിരിയുടെ മുഖംമൂടിയണിയുന്ന തികച്ചും ആധുനികവും മനഃശാസ്ത്രപരവുമായ ഒരു പിടച്ചിലാണ് ഇംഗ്ലീഷ് വരികളിൽ തെളിയുന്നത്. പിഞ്ഞാണപ്പാത്രം കല്ലിൽ വീണുടയുന്നതുപോലെയുള്ള ആ ചിരി വായനക്കാരന്റെ നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഭയവും ബാക്കിവെക്കുന്നു.
മലയാളത്തിൽ ഈ രംഗം അതീവ നാടകീയവും ദാരുണവുമായ ഒരു അനുഭവമായി മാറുന്നു. ആ ചിരിയുടെ മറവിലെ തേങ്ങലുകൾ മലയാള കാവ്യശൈലിയിൽ കൂടുതൽ പ്രകടമാവുകയും, ഒടുവിൽ നെഞ്ചിൽ ബാക്കിയാകുന്ന പ്രേതസാന്നിധ്യം ഒരു ശാപം പോലെയോ തീരാനോവ് പോലെയോ വായനക്കാരനെ വേട്ടയാടുകയും ചെയ്യുന്നു.
The Withering / ഊർന്നിറങ്ങലിഞ്ഞ്
സാന്നിധ്യമില്ലാത്തിടത്ത് പ്രകൃതി പോലും അർത്ഥശൂന്യമായി വാടിപ്പോകുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഈ കവിതയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നത്. വെറുംകയ്യോടെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങുന്ന കാമുകിയുടെ നിസ്സഹായത വളരെ സൗമ്യവും എന്നാൽ ശോകപൂർണ്ണവുമായ ഒരു ഏകാന്തചിത്രമായി മനസ്സിൽ പതിയുന്നു.
മൊഴിമാറ്റത്തിലേക്കെത്തുമ്പോൾ ഇത് ഋതുഭേദങ്ങളുടെ താളഭംഗമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. വസന്തം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു വനാന്തരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പ്രണയമില്ലാത്ത ജീവിതം എത്രമാത്രം വന്യവും വ്യർത്ഥവുമാണെന്ന ഒരു ക്ലാസിക്കൽ കാവ്യദർശനം ഇതിൽ തെളിഞ്ഞുകാണാം.
To My Devil, With Love / എന്റെ പിശാചിന്, പ്രേമപൂർവം
പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യത്തിലെ ഗോഥിക് പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ വീണ ഒരു ഭാവമാണിത്. തന്നെ നശിപ്പിക്കുന്നവനെത്തന്നെ ദൈവത്തെപ്പോലെ പ്രണയിക്കുകയും ആ നാശത്തിൽ നിർവൃതി കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട കാവ്യാനുഭൂതിയാണ് ഇംഗ്ലീഷ് വായന പകരുന്നത്.
മലയാളത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഇതിന്റെ ഭാവതലം അടിമുടി മാറുന്നു. പാശ്ചാത്യ ‘ഡെവിൾ’ സങ്കൽപ്പം മാഞ്ഞ്, പകരം ഭാരതീയ മിത്തുകളിലെ ആകർഷകനും അപ്രാപ്യനുമായ ‘ഗന്ധർവ’ സാന്നിധ്യമായി പ്രണയിതാവ് മാറുന്നു. ഗ്രഹണങ്ങളും ഗാലക്സികളും നിറഞ്ഞ ഒരു കോസ്മിക് തലത്തിലേക്ക് ഈ പ്രണയം ഉയർത്തപ്പെടുന്നത് വായനക്കാരന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അനുഭവം നൽകുന്നു.
Till Agarwood Dies / അകിൽ ഒടുങ്ങും വരെ
മുറിവുകളെ സുഗന്ധമാക്കി മാറ്റുന്ന അകിൽ മരത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ സഹനമാണ് ഇംഗ്ലീഷിൽ തെളിയുന്നത്. പ്രണയമെന്നത് വസന്തകാലത്തെ ഒരു പൂവിടലല്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളോളം നീളുന്ന നിശ്ശബ്ദമായ നീറ്റലാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ആർദ്രമാക്കുന്നു.
മലയാളത്തിൽ ഈ അനുഭവം ഒരു ഹോമകുണ്ഡത്തിലെ യാഗമായി മാറുന്നു. സ്വന്തം ശരീരവും ആത്മാവും ചന്ദനവും അകിലുമായി എരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന ഒരു കാവ്യാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ഭക്തിനിർഭരവും ഗംഭീരവുമായ അന്തരീക്ഷമാണ് ഇവിടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്.
I Won’t Tell, Before I Leave… / പോകുംമുൻപ് ഞാനൊന്നും പറയില്ല
ഒച്ചപ്പാടുകളൊന്നുമില്ലാതെ, സന്ധ്യ ഇരുട്ടിലേക്ക് മായുന്നതുപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി പടിയിറങ്ങുന്ന ഒരു ആത്മാവിന്റെ ശാന്തതയാണ് ഈ കവിതയെന്ന് തോന്നി. പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും അദൃശ്യമായ കാറ്റായി താൻ അവിടെയുണ്ടാകും എന്ന വാക്ക് ഒരു നേർത്ത നെടുവീർപ്പായി വായനക്കാരിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
അതേസമയം, മലയാളത്തിൽ ആ വിടവാങ്ങലിന്റെ ഭാരം ഇരട്ടിയാകുന്നു. ആരും കാണാതെ പോകുന്ന ആ വിടപറച്ചിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ശൂന്യത എത്ര വലുതായിരിക്കുമെന്ന് വിവർത്തനം വായനക്കാരനെ ആഴത്തിൽ അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു. ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ നനവ് ഈ വരികളിൽ പടർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
The Ache / നൊമ്പരം
പ്രണയവേദനയെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അതിരുകളോളം കൊണ്ടുപോകുന്ന അനുഭവമാണ് ഈ കവിത. ഇവിടെ പ്രണയവിരഹം സൗരയൂഥങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വളരുന്നു. കാമുകന്റെ അഭാവം ചിന്തകളെ വിഴുങ്ങുന്ന ഒരു കറുത്ത സൂര്യനായും കാമുകി ശൂന്യതയിലേക്ക് വെളിച്ചം ചൊരിയുന്ന നക്ഷത്രമായും ഭാവന ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഏകാന്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ വിഹ്വലത ആധുനികമായ കാവ്യഭാഷയിൽ വായനക്കാരിലേക്കെത്തുന്നു.
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആ ശൂന്യതയെ പ്രകൃതി-പുരുഷ സംവാദത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് മലയാളം മാറ്റുന്നു. പുരുഷസത്യത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള ആ വരികൾക്ക് നമ്മുടെ തനത് ആധ്യാത്മിക കാവ്യങ്ങളുടെ ആഴവും മുഴക്കവും കൈവരുന്നുണ്ട്.
‘നൊമ്പരം’ (The Ache) എന്ന കവിതയിൽ പ്രണയവിരഹം സൗരയൂഥങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വളരുന്നു. കാമുകന്റെ അഭാവം ചിന്തകളെ വിഴുങ്ങുന്ന ഒരു കറുത്ത സൂര്യനായും (Black Sun), കാമുകി ശൂന്യതയിലേക്ക് വെളിച്ചം ചൊരിയുന്ന ഏകാന്തനക്ഷത്രമായും ഭാവന ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
കാലത്തിനും നാശത്തിനും കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ അതിജീവനവീര്യമാണ് Love Unruined എന്ന കവിതയിൽ പ്രകടമാകുന്നത്. തകർന്നടിഞ്ഞ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിലും കെടാതെ പാട്ടുപാടുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട ജ്വാലയുടെ ധീരത വായനക്കാർക്ക് ആത്മവിശ്വാസം പകരുന്നു.
‘അധ്യുഷ്യപ്രണയം’ എന്ന വാക്കുപോലെ തന്നെ അത്യധികം ഉറപ്പുള്ളതും പ്രൗഢവുമായ ഒരു കോട്ടയായി പ്രണയം മലയാളത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. വാക്കുകളിലെ ഗാംഭീര്യം ഈ പ്രണയത്തിന് ഒരു ചരിത്രസ്മാരകത്തിന്റെ പ്രൗഢി നൽകുന്നുണ്ട്.
When You Call Me at Last / ഒടുക്കം നീയെന്നെ വിളിക്കുമ്പോൾ
ശരീരവും ജീവിതവും അവസാനിച്ചാലും പ്രണയം അവസാനിക്കുന്നില്ലെന്ന മൃദുവായ സാന്ത്വനമാണ് ഈ കവിതയിലൂടെ കവി പറഞ്ഞുവെക്കുന്നത്. കാത്തിരിപ്പ് മരണത്തെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു അമരഭാവമായി വായനക്കാരുടെ ഹൃദയത്തെ തൊടുന്നു. എന്നാൽ കാലത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ചുള്ള ആ കാത്തിരിപ്പ് മലയാളത്തിൽ വലിയൊരു ഭാവതീവ്രതയായി മാറുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ അണുവിലും അലിഞ്ഞുചേർന്ന് പ്രണയിതാവിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ആത്മാവിന്റെ വിലാപം മലയാളത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു.
The Green Still Tremble / തളിർത്തുലയാത്ത പുല്ല്
ഏത് കടുത്ത ശരത്കാലത്തും ഉടയാതെ നിൽക്കുന്ന ഇളംപുല്ലിന്റെ പച്ചപ്പിലൂടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ലോലതയെയാണ് ഇതിൽ ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്. വേദനകളെയും നിരസിക്കലുകളെയും കിരീടം പോലെ ചൂടുന്ന പെൺമനസ്സിന്റെ സൗമ്യത ഇതിൽ അനുഭവിക്കാം.
പ്രകൃതിയുടെ ആ അതിജീവനത്തെ മലയാളം കൂടുതൽ സാന്ദ്രമാക്കുന്നു. വാടിയൊടുങ്ങാത്ത പച്ചപ്പ് എന്നത് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ തീരാവേദനയുടെ പ്രതീകമായി പടരുന്ന കാവ്യാനുഭവമായി മാറുന്നു.
പ്രണയിതാവിന്റെ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ തനിക്കുള്ളിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വിചിത്രമായ കാലാവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചുള്ള അതിസൂക്ഷ്മമായ ആത്മപരിശോധനയാണ് Your Seasons in Me എന്ന കവിതയിൽ. പുറംലോകമറിയാത്ത ആന്തരിക ഋതുക്കളുടെ ഭംഗി ഇംഗ്ലീഷ് വരികളിൽ മനോഹരമായി തെളിയുന്നു.
മലയാളത്തിൽ ഈ ആന്തരിക ഋതുക്കൾ പ്രണയത്തിന്റെ വിവിധ ഭാവതലങ്ങളായി, രാഗവിസ്താരങ്ങളായി മാറുന്നു. വാക്കുകളിലെ സംഗീതാത്മകത ആ ഭാവമാറ്റങ്ങളെ കൂടുതൽ ആസ്വാദ്യകരമാക്കുന്നു.
I Wasn’t the Wind, But a Whisper / കാറ്റായിരുന്നില്ല, ഞാനൊരു മർമ്മരം
കൊടുങ്കാറ്റായല്ല, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു നേർത്ത മർമ്മരമായാണ് താൻ വന്നതെന്ന ഏറ്റുപറച്ചിൽ വായനക്കാരിൽ വലിയൊരു വിഷാദം നിറയ്ക്കുന്നു. വാതിലുകൾ കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു തീർത്ഥാടകയുടെ ഏകാന്തത ഇംഗ്ലീഷ് വരികളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
പ്രണയിതാവിന്റെ അടഞ്ഞ ഹൃദയത്തെ ഒരു വലിയ ക്ഷേത്രത്തോടും പ്രണയിനിയെ അവിടേക്ക് എത്തുന്ന അവശയായ തീർത്ഥാടകയോടും ഉപമിക്കുന്ന മലയാള വിവർത്തനം, ആ നിരാസത്തിന്റെ ആഘാതം വായനക്കാരിലേക്ക് വളരെ ശക്തമായി പകരുന്നുണ്ട്.
When the Cloud Withers / ഛിന്നമേഘം
ആകാശത്ത് മേഘം മാഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ ഒരു അടയാളവും ബാക്കിവെക്കാതെ സ്വയം ഇല്ലാതാവാനുള്ള ആഗ്രഹമാണ് When the Cloud Withers പങ്കുവെക്കുന്നത്. ഒടുവിൽ ശേഷിക്കുന്നത് കാമുകനിലേക്ക് മാത്രം ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ നനവ് മാത്രമാണ്.
മാഞ്ഞുപോകലിന്റെ ആ നിസ്സഹായത ‘ഛിന്നമേഘ’ത്തിൽ കൂടുതൽ കാവ്യാത്മകമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. മരണത്തെക്കാൾ ഭാരമുള്ള ആ പിൻവാങ്ങൽ വായനക്കാരിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത ബാക്കിവെക്കുന്നുണ്ട്.
Leave My Peck on Your Heart / നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിച്ചുവെക്കാമൊരു
മൗനത്തിന്റെ ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ വരുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ ഒരൊറ്റ ഉമ്മ ബാക്കിവെച്ച് വിടപറയുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ലോലമായ വികാരനിമിഷമാണ് ഇവിടെ അടയാളപ്പെടുന്നത്. നേർത്ത നൊമ്പരത്തോടെയല്ലാതെ ഇത് വായിച്ചുതീർക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ സ്വപ്നങ്ങളിൽ മാത്രം ചോരപൊടിയുന്ന മുറിവെന്ന സങ്കൽപ്പം മലയാളത്തിൽ അതീവ ഹൃദയസ്പർശിയായി പരിണമിക്കുന്നു. ആ യാത്രപറച്ചിലിന്റെ വരികൾ വായനക്കാരുടെ ഉള്ളിലും മായാത്ത ഒരു മുറിവായി തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
രണ്ട് ഭാഷകൾ, ഒരൊറ്റ ഹൃദയമിടിപ്പ്
‘TE AMO’ എന്ന സമാഹാരം വായനക്കാരന് സമ്മാനിക്കുന്നത് വികാരങ്ങളുടെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാവ്യഭൂമികകളിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരമാണ്. ഇംഗ്ലീഷ് വരികൾ വ്യക്തിഗതമായ ഏകാന്തതയുടെയും മൗനത്തിന്റെയും നേർത്ത വിതുമ്പലുകളായി നെഞ്ചിലേക്ക് പടരുമ്പോൾ, എം.ജി. ചന്ദ്രശേഖരന്റെ മലയാള മൊഴിമാറ്റം അതിന് നൽകുന്നത് ക്ലാസിക്കൽ കാവ്യങ്ങളുടെ ഗാംഭീര്യവും ആധ്യാത്മികമായ ഭാരവുമാണ്.
പാശ്ചാത്യ-ആധുനിക ഭാവുകത്വത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഒഴുക്കും ഭാരതീയ കാവ്യപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ദാർശനിക ഗാംഭീര്യവും തമ്മിൽ നടക്കുന്ന ഈ രസതന്ത്രമാണ് ‘TE AMO’ എന്ന പുസ്തകത്തെ വായനാസുഖമുള്ള അത്യപൂർവമായ ഒരു സാഹിത്യസൃഷ്ടിയാക്കി മാറ്റുന്നത്. സ്നേഹം എന്നത് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴല്ല, മറിച്ച് സ്വയം മറ്റൊന്നിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരുമ്പോഴാണ് പൂർണമാകുന്നത് എന്ന് ഈ കവിതകൾ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
***
TE AMO
രചന : ഇമ്മാനുവല് മെറ്റല്സ്
പ്രസാധനം : ലോഗോസ് ബുക്സ്
വില : 130 രൂപ

ഇമ്മാനുവല് മെറ്റ്ല്സ്
Poet, Artist, Post Graduate in English Sanskrit and Psychology (Social and Health) by profession clinical psychologist. Write in Telugu English and Malayalam.

മാർഷാ നൗഫൽ
പാലക്കാട് ആലത്തൂർ സ്വദേശി. ആലത്തൂർ താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിൽ ഫാര്മസിസ്റ്റ് ആയി ജോലി ചെയ്യുന്നു. വിവിധ മാധ്യമങ്ങളിലും സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലും കഥകളും കവിതകളും നിരൂപണങ്ങളും എഴുതിവരുന്നു.







No Comments yet!