ചെണ്ട ഓണ്ലൈനില് (11.05.2026) രൂപേഷ് കുമാർ എഴുതിയ ‘ആരുടെ അമ്മമാരാണ് അറിഞ്ഞത്?’ എന്ന ലേഖനത്തോടുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിയോജിപ്പുകൾ
***
മലയാള ചലച്ചിത്ര ചരിത്രത്തിൽ ജോൺ എബ്രഹാം എന്നത് കേവലം ഒരു സംവിധായകന്റെ പേരല്ല; മറിച്ച് അതൊരു വിപ്ലവമാണ്. കച്ചവട സിനിമയുടെ ചതുപ്പുനിലങ്ങളിൽ നിന്ന് കലയെ മോചിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും, അത് ജനങ്ങളുടേതാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്ത ഒഡേസയുടെ അമരക്കാരനെ കേവലം ഒരു സമുദായത്തിന്റെയോ സ്വത്വത്തിന്റെയോ ഇടുങ്ങിയ കണ്ണടയിലൂടെ നോക്കിക്കാണുന്നത് ചരിത്രത്തോടും കലയോടുമുള്ള നീതിയല്ല. ‘അമ്മ അറിയാൻ’ എന്ന സിനിമയെ പ്രതിലോമകരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭയപ്പെടുന്നത് ജോൺ മുന്നോട്ടുവെച്ച അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയത്തെയാണ്.
രൂപേഷ് കുമാർ തന്റെ ലേഖനത്തിൽ ‘നാടോടിക്കാറ്റ്’ പോലുള്ള സിനിമകളെ ആഘോഷിക്കുകയും ‘അമ്മ അറിയാൻ’ അരോചകമാണെന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു അബദ്ധമാണ്. ജനങ്ങളെ വെറും ഉപഭോക്താക്കളായി മാത്രം കാണുന്ന കച്ചവട സിനിമകൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്നത് താൽക്കാലികമായ വിനോദം മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ജോൺ ആഗ്രഹിച്ചത് സിനിമയിലൂടെ മനുഷ്യനെ ചിന്തിപ്പിക്കാനാണ്.
https://chenda.co/cinemaarticlebyrupeshkumar-35/
സിനിമയെന്നത് ഭരണകൂടത്തിനും വ്യവസ്ഥിതിക്കും എതിരെ എയ്യാനുള്ള അമ്പാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പണം പിരിച്ച് ജനങ്ങൾക്കായി നിർമ്മിച്ച ‘അമ്മ അറിയാൻ’, സിനിമയുടെ നിർമ്മാണ പ്രക്രിയയിൽ തന്നെ ഒരു വലിയ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു. ഇതിനെ “അരോചകം” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്, വ്യവസ്ഥിതിയുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ ഇരുന്ന് കലയെ തമാശയായി മാത്രം കാണുന്നവരുടെ പരിമിത ബോധമാണ്.
’അമ്മ അറിയാൻ’ ഒരു സാധാരണ റോഡ് മൂവിയല്ല. അത് എൺപതുകളിലെ കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ അശാന്തിയുടെ ഡോക്യുമെന്റേഷനാണ്. ഹരി എന്ന യുവാവിന്റെ മരണം ഒരു പ്രതീകമാണ്. വ്യവസ്ഥിതിയോട് പൊരുതി തളർന്ന ഒരു തലമുറയുടെ ആത്മബലി. ഇതിനെ ഒരു സമുദായത്തിന്റെ മാത്രം സ്വത്വ പ്രതിസന്ധിയായി ചുരുക്കിക്കാണുന്നത് സിനിമയുടെ ആഴം തിരിച്ചറിയാത്തതുകൊണ്ടാണ്. ജോൺ തന്റെ ക്യാമറ തിരിച്ചുവെച്ചത് ഗിമ്മിക്കുകൾക്കല്ല, മറിച്ച് പച്ചയായ മനുഷ്യരിലേക്കാണ്. ആ ദൃശ്യങ്ങൾ അരോചകമായി തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ദാരിദ്ര്യവും വിപ്ലവത്തിന്റെ പരാജയങ്ങളും കാണാൻ നമുക്ക് മടിയുള്ളതുകൊണ്ടാണ്.
ഗ്രാമങ്ങളിലാണ് സിനിമ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നത് എന്ന പരാതി, ജോൺ വിഭാവനം ചെയ്ത ഒഡേസയുടെ ലക്ഷ്യത്തെ വിസ്മരിക്കലാണ്. സിനിമ കൊട്ടാരങ്ങളിൽ നിന്ന് തെരുവുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നത് ഒഡേസയിലൂടെയാണ്. പള്ളിക്കൂടങ്ങളിലും കവലകളിലും വെളുത്ത തുണി കെട്ടി സിനിമ കാണിച്ച ജോൺ, സിനിമയെ ഒരു വരേണ്യ കലയല്ലാതാക്കി മാറ്റി. ജാതീയമായ അധികാരങ്ങളെയും മുതലാളിത്ത താൽപ്പര്യങ്ങളെയും ഒരുപോലെ വെല്ലുവിളിച്ച ഒരു കലാകാരനെയാണ് ഇന്ന് നാം ഓഡിറ്റ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.
രൂപേഷ് കുമാർ തന്റെ വിമർശനത്തിൽ ഉന്നയിക്കുന്ന പ്രധാന വാദം, ‘അമ്മ അറിയാൻ’ എന്ന സിനിമ ദളിത് ജീവിതങ്ങളെ ദാരിദ്ര്യത്തിലും ഭ്രാന്തിലും തളച്ചിടുന്നു എന്നാണ്. എന്നാൽ, ജോൺ എബ്രഹാം എന്ന സംവിധായകൻ ഒരു ‘റൊമാന്റിക്’ വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം കണ്ട കേരളം ഭൂരിപക്ഷത്തിനും സുഖകരമായിരുന്നില്ല. എൺപതുകളിൽ ദളിത് സമൂഹങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായ വിദ്യാഭ്യാസപരമായ വളർച്ചയെയും സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥരായ അച്ഛന്മാരെയും ജോൺ കാണാതെ പോയി എന്നത് ഒരു വസ്തുതയാവാം. എന്നാൽ, കല എന്നത് ഒരു സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കൽ ഡാറ്റയല്ല.
വിപ്ലവത്തിന്റെ വഴിയിൽ സ്വയം എരിഞ്ഞുതീർന്ന മനുഷ്യരെയാണ് ജോൺ തിരഞ്ഞത്. ആ യാത്രയിൽ അദ്ദേഹം കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഓരോ ദളിത് ഗ്രാമവും ഓരോ തൊഴിലാളി കുടുംബവും കേരളം അന്ന് ചർച്ച ചെയ്യാൻ മടിച്ച നഗ്നസത്യങ്ങളായിരുന്നു. ജോൺ അവിടെ ദാരിദ്ര്യത്തെ ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വ്യവസ്ഥിതി ബോധപൂർവം പാർശ്വവൽക്കരിച്ച മനുഷ്യരുടെ അതിജീവനത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ‘കപ്പ പുഴുങ്ങിയ ഭക്ഷണം’ ഒരു ആർക്കിടൈപ്പൽ ഇമേജറിയല്ല, മറിച്ച് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സാധാരണക്കാരന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്വത്വമായിരുന്നു.
നായകന്റെ ‘നായർ തറവാട്’ പശ്ചാത്തലത്തെ വിമർശിക്കുന്നവർ സിനിമയുടെ ആന്തരിക രാഷ്ട്രീയത്തെ കാണാതെ പോകുന്നു. ഒരു സവർണ്ണ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ജനിച്ച നായകൻ തന്റെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതും, ഒടുവിൽ തന്റെ സമുദായത്തിന് പുറത്തുള്ള ഹരി എന്ന സുഹൃത്തിന്റെ മരണം തേടിപ്പോകുന്നതും വരേണ്യവർഗത്തിനുള്ളിലെ വിള്ളലുകളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അത് കേവലം ഒരു ജാതിയുടെ പ്രതിസന്ധിയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള അനീതികൾക്ക് താൻ കൂടി ഉത്തരവാദിയാണെന്ന ബോധ്യമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ കുറ്റബോധമാണ്. ആ കുറ്റബോധമാണ് വിപ്ലവത്തിന് തിരികൊളുത്തുന്നത്.
’കൂട്ടിനിളംകിളി’ പോലുള്ള പൈങ്കിളി സിനിമകൾ ദളിത് മധ്യവർഗത്തെ കാണിച്ചു എന്നത് വാസ്തവമാണ്. പക്ഷേ, അവ വ്യവസ്ഥിതിയെ ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നോ? അവ നിലനിൽക്കുന്ന സാമൂഹിക ക്രമത്തോട് സന്ധി ചെയ്യുന്ന സിനിമകളായിരുന്നു. എന്നാൽ ജോൺ എബ്രഹാം സിനിമയെ കണ്ടത് ഒരു ‘കലഹമായിട്ടാണ്’. കച്ചവട സിനിമകൾ ദളിതനെ മുഖ്യധാരയുടെ ഭാഗമായി കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ജോൺ അവരെ ‘അധികാരത്തിനെതിരെ നിൽക്കുന്ന ശക്തികളായി’ കണ്ടു.
ഈ സിനിമ ശരിക്കുമൊരു കത്താണ്; നായകൻ തന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എഴുതുന്ന ദീർഘമായ ഒരു കുറിപ്പിലൂടെയാണ് സിനിമയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ഇത് കേവലം ഒരു മകന്റെ വ്യക്തിപരമായ വിശേഷങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന സമൂഹത്തിന് നേരെ ജോൺ എറിഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയ മുന്നറിയിപ്പാണ്. സിനിമയിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ ഗ്രീക്ക് നാടകങ്ങളിലെയോ ഷേക്സ്പീരിയൻ നാടകങ്ങളിലെയോ പോലെ മസിലുപിടിച്ചതായി തോന്നുന്നത് ജോൺ ഒരു ‘റിയലിസ്റ്റ്’ സംവിധായകനല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്.
ജീവിതത്തെ അതേപടി പകർത്തുന്നതിന് പകരം, അതിലെ സംഘർഷങ്ങളെയും ദർശനങ്ങളെയും തീക്ഷ്ണമായി ആവിഷ്കരിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചത്. അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ച ‘സർറിയലിസ്റ്റ്’ ആയ ചലച്ചിത്ര ഭാഷയിൽ സംഭാഷണങ്ങൾ പലപ്പോഴും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പ്രഖ്യാപനങ്ങളായി മാറാറുണ്ട്. ഈ ‘മസിലുപിടുത്തം’ ഒരു കലാപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. വിപ്ലവം എന്നത് ആഘോഷം മാത്രമല്ല, അതൊരു വലിയ ഉത്തരവാദിത്തവും ഭാരവുമാണെന്ന ബോധ്യമുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ ജോൺ എബ്രഹാം സൃഷ്ടിച്ച ആ ഭാഷയുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കൂ.
ജോൺ എബ്രഹാമിനെ ഓഡിറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ നാം മറന്നുപോകുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്; അദ്ദേഹം സിനിമയെ വിപണിയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്നതാണ് അത്. ഒരു സംവിധായകൻ അന്തരിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിതാഭസ്മം കേരളത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ കൊണ്ടുപോയ ചരിത്രം മറ്റാർക്കെങ്കിലും ഉണ്ടോ? ആ മനുഷ്യന്റെ സിനിമ ആരുടെ അമ്മമാരാണ് അറിഞ്ഞത് എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ, കേരളത്തിലെ ആയിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരായ അമ്മമാർ തങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ ജോണിന് കഞ്ഞിയും കപ്പയും വിളമ്പിക്കൊടുത്ത ചരിത്രം നാം ഓർക്കണം.
രൂപേഷ് കുമാറിനെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ വിമർശനങ്ങൾ ഒരു പുതിയ വായനയ്ക്ക് വഴിതുറക്കുന്നു എന്നത് സ്വാഗതാർഹമാണ്. എന്നാൽ, ജോൺ എബ്രഹാമിനെ പോലുള്ള ഒരു കലാപകാരിയെ കേവലം വരേണ്യ നോട്ടങ്ങളുടെ വക്താവായി മുദ്രകുത്തുന്നത് അപരാധമാണ്. ‘അമ്മ അറിയാൻ’ ഇന്നും പ്രസക്തമാകുന്നത് അത് മറുപടിയില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിവെക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. ജോൺ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകളിലല്ല, മറിച്ച് വ്യവസ്ഥിതിയോട് കലഹിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിലെ കനലിലാണ്.
കച്ചവട സിനിമയുടെ കണ്ണടയിലൂടെ കലയെ അളക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. കാരണം, ജോൺ എബ്രഹാം വിഭാവനം ചെയ്ത സിനിമ ഒരു വിനോദോപാധിയല്ല, അതൊരു സമരമായിരുന്നു.
No Comments yet!