കരിങ്കോളി

രാത്രിയുടെ കനം കൂടിയപ്പോൾ
തലയിലെ തൂവലായി വന്നു—
കരിങ്കോളി!
നിശ്ശബ്ദ വീഥിയിൽ,
കാറ്റിന്റെ ചെറുചൂളയിൽ
വാക്കുകൾ വീഴുന്നു…
“പടിക്ക് കുറുകെ ചെല്ലുമ്പോൾ,
അവിടെ അവൾ കാത്തിരിക്കുന്നു…”
“വാതിലടച്ചാലകത്ത് കിടക്കയിൽ
തനിയെ, കരിങ്കോളി വരുന്നു!”
ഇളം മനസ്സിൽ തീർത്ത അത്രേ
ചിന്തകൾ, നിഴലുകൾ, ചില്ലുകൾ…
പകൽ, ഒരിക്കൽ ഞങ്ങൾ വളർന്നവർ—
കരിങ്കോളിയെന്ന മുദ്ര നമ്മളെയൊരിക്കലും വിട്ടുപോയില്ല.
ഒരു പഴയ മുറിവിന്റെ പുനരാവർത്തനം,
ഒരു മൗനത്തിന്റെ നിറവിൽ മറഞ്ഞ സ്വരം.

***