പി.എം. ഗോവിന്ദനുണ്ണിയുടെ ‘വിയർപ്പു പുരണ്ട കൈലേസി’ൽ ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളുടെയും വ്യക്തി സംഘർഷങ്ങളുടെയും ആഴത്തിലുള്ള അടരുകൾ കാണാം. അവ സ്പർശമായ്, അഴുക്കായ്, നഗ്നതയായ്, ഓർമ്മയായ് വ്യക്തിപരമായ തലത്തിൽ നിന്ന് ചിന്തയുടെ തലത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നു.
സ്പർശിക്കുന്നതും സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നതും തമ്മിലുള്ള ആഴമേറിയ ബന്ധത്തെയാണ് ഈ കവിത വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അത് സ്നാനമായും തഴുകലായും ‘പ്രതിലോമക്രമ’ത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മൾ ലോകത്തെ തൊടുമ്പോൾ ലോകം നമ്മേയും തിരിച്ചു തൊടുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഇവിടെയുണ്ട്. സ്നാനത്തിന് ശേഷവും വിയർപ്പുപുരണ്ട കൈലേസ് ബാക്കിയാകുന്നത് ഈ ഇരട്ട അനുഭവത്തിന്റെ സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വിനിമയം കേവലം ഭൗതികമല്ലെന്ന് കവിത പറയുന്നു.
എന്നാൽ ഈ സ്പർശം പൂർണ്ണമാണോ എന്ന സംശയം കവിതയിൽ നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്. സ്പർശം എന്നത് സാങ്കേതികമായി അസാധ്യമാണ്. എത്രയടുത്തിരുന്നാലും സ്പർശിക്കാതെ പോകുന്ന നിശബ്ദതയെക്കുറിച്ച് കവി പറയുന്നുണ്ട്. രണ്ട് വ്യക്തികൾക്കിടയിൽ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന ആ ചെറിയ വിടവ് സ്പർശത്തെ ഒരു അപൂർണ്ണാനുഭവമാക്കി മാറ്റുന്നു. അങ്ങനെ കൈലേസിലെ അഴുക്കും വിയർപ്പും ഈ അകലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായി മാറുന്നു.
ഇവിടെ തലോടലിനെ പിടിച്ചെടുക്കലായിട്ടല്ല കാണുന്നത്. അതൊരു കാത്തിരിപ്പായിട്ടാണ് കവിത കാണുന്നത്. ഗ്രഹിക്കൽ എന്നതിന് വിരുദ്ധമായ ഒരു സമർപ്പണവും ഇതിലുണ്ട്. ലാളന എന്നത് മറ്റൊരാളെ കീഴ്പ്പെടുത്തലല്ലെന്ന് ഇവിടെ വ്യക്തമാണ്. മുഷിഞ്ഞ കൈലേസ് കഴുകി ഉണക്കുന്നത് മറ്റൊരാളുടെ അസ്തിത്വത്തോടുള്ള ആദരവായി മാറുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു സ്പർശനത്തിനായി കവിതയിലെ പുരുഷൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.
2
സ്പർശം പോലെ തന്നെ അഴുക്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകളും കവിതയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. അഴുക്കിനെ പാപമായിട്ടാണ് നമ്മൾ കാണാറ്. കവിതയിൽ വിയർപ്പും മുഷിഞ്ഞ കൈലേസും ആത്മീയമായ ഒരു അശുദ്ധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായികാണാം.എങ്കിലും കുളിച്ചു ശുദ്ധിയായ ശേഷവും പഴയ കൈലേസ് ഉപേക്ഷിക്കാത്തത് ഭൂതകാലത്തിന്റെ അഴുക്കുകളെ കഴുകിക്കളയാനാവാത്ത അവസ്ഥയെ കാണിക്കുന്നു.
ഓർമ്മയും സ്പർശവും അഴുക്കും കവിതയിൽ പരസ്പരം ചേർന്നു കിടക്കുന്നു. നഗ്നതയും സ്നാനവും വിശുദ്ധിക്കായുള്ള ശ്രമങ്ങളാണെങ്കിലും വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം അവിടെ അവശേഷിക്കുന്നു. സ്പർശത്തിലൂടെ കൈമാറുന്ന വികാരങ്ങൾ ഭാഷയ്ക്ക് അതീതമാണെന്ന് കവിത പറയുന്നു. ഒടുവിൽ നിശബ്ദത ഒരു പുതപ്പായി മാറുന്നിടത്ത് കവിത ദാർശനികമായ ഒരു മൗനത്തിലേക്ക് വഴിമാറുന്നു. അഴുക്കിനും വിശുദ്ധിക്കുമിടയിലുള്ള മനുഷ്യന്റെ നിത്യമായ അലച്ചിലാണ് ഈ കവിത നൽകുന്നത്.
അതോടൊപ്പം ഓർമ്മ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ കേവലം ശേഖരണശാലയായല്ല മാറുന്നത്. അതൊരു നിരന്തരമായ ഒഴുക്കാണെന്ന് കവിത നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഓർമ്മയെ ശീലം എന്നും ശുദ്ധം എന്നും രണ്ടായി തിരിക്കുന്നു. നാം ആവർത്തനത്തിലൂടെ നേടിയെടുക്കുന്ന അറിവുകളെയാണ് ശീലമായ ഓർമ്മ എന്ന് പറയുന്നത്. ഇത് നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ സുഗമമായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ സഹായിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ശുദ്ധമായ ഓർമ്മ എന്നത് നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ പതിയിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും അതിനെ തനിമയോടെ അവിടെ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കവിതയിലെ വിയർപ്പുപുരണ്ട കൈലേസ് ഇത്തരമൊരു ശുദ്ധമായ ഓർമ്മയുടെ ഭൗതികമായ അടയാളമാണ്. അത് വെറുമൊരു തുണിക്കഷ്ണമല്ല .അത് നിമിഷത്തിന്റെ ആഴമേറിയ സാന്നിധ്യമാണ്.ഭൂതകാലം വർത്തമാനത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നത് ഈ വഴിക്കാണ് .വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധത്തിലൂടെ കവി വീണ്ടെടുക്കുന്നത് അത്തരമൊരു ശുദ്ധമായ ഓർമ്മ ആണ്.
ഓർമ്മയും വ്യക്തിത്വവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. ഒരാൾ ആരാണെന്ന് നിശ്ചയിക്കുന്നത് അയാളുടെ ഓർമ്മകളാണെന്ന് പറയാം. നമ്മുടെ ബോധം എത്രത്തോളം പിന്നിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നുവോ അത്രത്തോളമാണ് നമ്മുടെ സ്വത്വം. കവിതയിലെ നായകൻ തന്റെ കഴിഞ്ഞുപോയ നിമിഷങ്ങളെ കൈലേസിലെ അഴുക്കിലൂടെയും വിയർപ്പിലൂടെയും തിരിച്ചറിയുന്നു. ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. തങ്ങൾ സ്പർശിച്ചതും അനുഭവിച്ചതുമായ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കുമ്പോഴാണ് അവർ പൂർണ്ണരാകുന്നത്.
ഓർമ്മയില്ലാത്തവർക്ക് സ്വന്തം നഗ്നതയോ വിശുദ്ധിയോ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല. വ്യക്തിത്വം എന്നത് കാലത്തിലൂടെയുള്ള ഓർമ്മയുടെ തുടർച്ചയാണ്. കവിതയിൽ കുളിച്ചു ശുദ്ധിയാകുന്നത് വർത്തമാനകാലത്തെ ശുദ്ധീകരണമാണെങ്കിൽ കൈലേസ് ഭൂതകാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ രണ്ട് കാലങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സന്ധിയാണ് കവിതയിലെ സംഘർഷം. ഓർമ്മകൾ നമുക്ക് നൽകുന്നത് കേവലം ചിത്രങ്ങളല്ല ,നമ്മുടെ തന്നെ തുടർച്ചയാണ്.ഓർമ്മ വർത്തമാനകാലത്തെ ഭാവിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണികൂടിയാണ്.
ശുദ്ധമായ ഓർമ്മകൾ പലപ്പോഴും അവിചാരിതമായാണ് നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുന്നത്. ഒരു ഗന്ധമോ സ്പർശമോ നമ്മെ പഴയകാലത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഈ തിരിച്ചറിവുകളാണ് നമ്മെ വ്യക്തികളായി നിലനിർത്തുന്നത്. കവിതയിൽ നിറയുന്ന നിശബ്ദതയും വിങ്ങലും ഓർമ്മയുടെ ഭാരമാണ്. ഭൂതകാലത്തെ കുടഞ്ഞുകളയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അത് വിയർപ്പായി ശരീരത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കുന്നു. ഓർമ്മയും സ്വത്വവും തമ്മിലുള്ള ഈ ഇഴയടുപ്പമാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ദാർശനികമായ അടിത്തറ.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓർമ്മ എന്നത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒന്നല്ല. അത് നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ അവിഭാജ്യമായ ഒരു വശമായി എന്നും കൂടെയുണ്ടാകുന്നു. അത്തരം ശീലങ്ങളും സ്വത്വബോധവും കവിതയിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. നാം നമ്മെത്തന്നെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് ഓർമ്മയുടെ ഈ വിശാലമായ ഇടനാഴികളിലാണ്. വിയർപ്പും അഴുക്കും നിറഞ്ഞ ഓർമ്മകളാണ് പലപ്പോഴും വിശുദ്ധമായ അറിവുകളേക്കാൾ നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. ഈ ദസത്യമാണ് കൈലേസിലൂടെ കവി വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നത്.
3
അഴുക്കിന്റെയും വിശുദ്ധിയുടെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ ചാൾസ് ബോദ്ലെയറുടെ ചിന്തകൾ പി.എം. ഗോവിന്ദനുണ്ണിയുടെ കവിതയ്ക്ക് പുതിയൊരു മാനം നൽകുന്നു. തിന്മയുടെ പൂക്കൾ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് സൗന്ദര്യം കണ്ടെത്താനാണ് ബോദ്ലെയർ ശ്രമിച്ചത്. കവിതയിലെ വിയർപ്പും മുഷിഞ്ഞ കൈലേസും ബോദ്ലെയറുടെ ദർശനത്തിൽ കേവലം അഴുക്കല്ല. അവ ജീവിതത്തിന്റെ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അടർത്തിയെടുത്ത സത്യങ്ങളാണ്. അഴുക്കിനെ ഭയപ്പെടാതെ അതിനെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു രീതി ഇവിടെ കാണാം.
വില്ല്യം ബ്ലേക്കിന്റെ ചിമ്മിനി സ്വീപ്പർ എന്ന കവിതയിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അവസ്ഥയും ഇതിനോട് ചേർത്തു വായിക്കാവുന്നതാണ്. കരിപുരണ്ട ചിമ്മിനികൾക്കുള്ളിലെ അഴുക്കിനിടയിലും ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ആന്തരികമായ വിശുദ്ധി സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഗോവിന്ദനുണ്ണിയുടെ കവിതയിൽ നായകൻ അലക്കി ഉണക്കുന്ന കൈലേസ് ഇത്തരമൊരു ശുദ്ധീകരണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ അഴുക്കുകൾ ഏൽക്കുമ്പോഴും മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ വിശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ശ്രമമാണത്. അഴുക്കിനും വിശുദ്ധിക്കുമിടയിലുള്ള ഈ നിരന്തരമായ ചാഞ്ചാട്ടം ബ്ലേക്കിന്റെ കവിതയിലെന്നപോലെ ഇവിടെയും ദൃശ്യമാണ്.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം മുഖം തുടയ്ക്കാൻ നൽകുന്ന കൈലേസ് സ്നേഹത്തിന്റെയും പരിചരണത്തിന്റെയും അടയാളമാണ്. വിശപ്പും ഭക്ഷണവും ശരീരത്തിന്റെ ഭൗതികമായ ആവശ്യങ്ങളാണ്. അവ കഴിഞ്ഞ് മുഖം തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അവിടെ അവശേഷിക്കുന്നത് സംതൃപ്തിയും ഒപ്പം ശരീരത്തിന്റെ അംശങ്ങളുമാണ്. എന്നാൽ അതേ കൈലേസ് തന്നെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പാൻ മാറ്റിവെക്കുന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു തലത്തെ കാണിക്കുന്നു. വിയർപ്പും ഭക്ഷണത്തിന്റെ അംശങ്ങളും പുരണ്ട ഒന്നിന് മാത്രമേ ദുഃഖത്തിന്റെ നനവിനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയൂ എന്ന വസ്തുതയാണ് അത് .
മറന്നുപോയ കൈലേസ് അലക്കി സൂക്ഷിക്കുന്നത് ഒരാളുടെ ഓർമ്മയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ഇവിടെ അലക്കുക എന്ന പ്രക്രിയ അശുദ്ധിയെ വിശുദ്ധിയാക്കി മാറ്റുന്ന കർമ്മമാണ്. ഓർമ്മകൾ കണ്ണുനീരായി മാറുമ്പോൾ ആ പഴയ കൈലേസ് തന്നെ വേണം അത് ഒപ്പിയെടുക്കാൻ.അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിയർപ്പിന്റെയും കണ്ണുനീരിന്റെയും ഗന്ധം ഒന്നാണെന്ന് കവി പറയാതെ പറയുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ വിയർപ്പും വിയോഗത്തിന്റെ കണ്ണുനീരും ഒരേ തുണിയിൽ പതിയേണ്ടിയും വരുന്നു.
കണ്ണുനീർ ഒപ്പുക എന്നത് ഒരു ആശ്വാസ ക്രിയയാണ്. സ്പർശത്തിലൂടെ കൈമാറുന്ന ഈ ആശ്വാസം വാക്കുകൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നാണ്. ബോദ്ലെയർ പറഞ്ഞതുപോലെ നഗരജീവിതത്തിലെ അഴുക്കുകൾക്കിടയിലും ഇത്തരം ലളിതമായ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ വിശുദ്ധി പകരുന്നു. ബ്ലേക്കിന്റെ കവിതയിലെ മാലാഖ കുട്ടികളെ മോചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഓർമ്മകളുടെ ഈ കൈലേസ് ,നായകനെ ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നത്. അഴുക്കിനെ കഴുകിക്കളയുമ്പോഴും അതിന്റെ ഓർമ്മയെ കവി കൂടെക്കൂട്ടുന്നു.
ജീവിതം എന്നത് അഴുക്കും വിശുദ്ധിയും ചേർന്ന ഒരു നെയ്ത്താണെന്ന് ഈ കവിത പറയുന്നു. ഒന്നും പൂർണ്ണമായി ശുദ്ധമല്ലെന്നും ഒന്നും പൂർണ്ണമായി അശുദ്ധമല്ലെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു. അഴുക്കുപുരണ്ട കൈലേസ് സ്നേഹത്തിന്റെ സ്പർശമേൽക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധമായ ഒന്നായി പരിണമിക്കുന്നു. കണ്ണുനീർ ഒപ്പുന്ന ആ നിമിഷം ലോകത്തിലെ എല്ലാ അശുദ്ധികളും ഇല്ലാതാകുന്നു.
4
നഗ്നതയും സ്നാനവും മുതൽ വിയർപ്പും കണ്ണുനീരും വരെ നീളുന്ന മനുഷ്യാനുഭവങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ലോകമാണ് കവിത തുറന്നിടുന്നത്.അത് ഇവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായി കണ്ണിചേരുന്നു. സ്പർശിക്കുന്ന ഓരോ വസ്തുവും നമ്മെ തിരിച്ചു സ്പർശിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ബോധം കവിതയിൽ ഉടനീളമുണ്ട്. കുളിപ്പുരയിലെ നഗ്നതയും വിയർപ്പും കേവലം ശാരീരികമല്ല. അവ ആത്മാവിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള വിനിമയങ്ങളാണ്. സ്പർശം അസാധ്യമാണെന്ന ഏറ്റുപറച്ചിൽ ഈ കവിതയിൽ വിങ്ങലായി മാറുന്നു. എത്ര അടുത്തായിരിക്കുമ്പോഴും മനുഷ്യർക്കിടയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ദൂരം കവി, അതോടൊപ്പം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.
കൈലേസിലെ വിയർപ്പ് ശുദ്ധമായ ഓർമ്മയുടെ ഭാഗമായി നില്ക്കുന്നു. അത് ഭൂതകാലത്തെ വർത്തമാനത്തിലേക്ക് പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു. ഈ ഓർമ്മകളാണ് മനുഷ്യരുടെ സ്വത്വം നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. മുഷിഞ്ഞ കൈലേസ് അലക്കി സൂക്ഷിക്കുമ്പോൾ കവി യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരാളുടെ അസ്തിത്വത്തെയാണ് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത്. കൈലേസ് നഷ്ടപ്പെടുക എന്നാൽ ആ വ്യക്തിയുടെ ഓർമ്മകൾ തന്നെ ഇല്ലാതാകുക എന്നാണ് അർത്ഥം.
സ്ഥാനഭ്രംശം സംഭവിച്ച വസ്തുവാണ് അഴുക്ക് എന്നത് ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട വിയർപ്പും അഴുക്കും പുതിയൊരു ക്രമത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കുന്നു. ഈ അഴുക്കിനെ പാപമായോ അശുദ്ധിയായോ കാണാതെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി കവി സ്വീകരിക്കുന്നു. ബോദ്ലെയർ തിന്മയുടെ പൂക്കളിൽ സൗന്ദര്യം കണ്ടതുപോലെ കവി മുഷിഞ്ഞ കൈലേസിൽ സ്നേഹം കണ്ടെത്തുന്നു. അഴുക്കിനെ വിശുദ്ധിയാക്കി മാറ്റുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ രസതന്ത്രമാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത്.
ബ്ലേക്കിന്റെ കവിതയിലെ ചിമ്മിനി തൂപ്പുകാരെപ്പോലെ നരകതുല്യമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും ആന്തരികമായ വിശുദ്ധി നിലനിർത്താൻ കവിയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. മുഖം തുടയ്ക്കാനും കണ്ണുനീർ ഒപ്പാനും ഒരേ കൈലേസ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെ ലഘൂകരിക്കുന്നു. പട്ടിണിയും തീറ്റയും കഴിഞ്ഞ് കണ്ണുനീരിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ജീവിതം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ തലോടൽ ലാളനയായി മാറുന്നു. അത് മറ്റൊരാളെ പിടിച്ചെടുക്കാതെ അവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ പങ്കുചേരലായിത്തീരുന്നു.
നിശബ്ദതയും സ്പർശവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് കവിതയുടെ അവസാനത്തിൽ തെളിയുന്നത്. വാക്കുകൾക്ക് പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ വിയർപ്പുപുരണ്ട ഒരു കൈലേസിന് പറയാൻ കഴിയുന്നു. കണ്ണുനീർ ഒപ്പുന്ന കൈലേസ് സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അടയാളമായി മാറുന്നു. വിശുദ്ധിയെന്നത് അഴുക്കില്ലാത്ത അവസ്ഥയല്ലെന്നും അഴുക്കിനെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണെന് വരുന്നു. ജീവിതം എന്നത് മറവിക്കെതിരെയുള്ള ഓർമ്മയുടെ നിരന്തരമായ പോരാട്ടവുമാകുന്നു.
ഭൗതികമായ ഒരു വസ്തു എങ്ങനെ ആത്മീയമായ ഒന്നായി മാറുന്നു എന്നതിന് ഈ കവിത സാക്ഷിയും ആകുന്നു. അങ്ങനെ ഓരോ സ്പർശവും ഓരോ ഓർമ്മയും മനുഷ്യരെ തങ്ങളുടെ സ്വത്വത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. അലക്കി ഉണക്കിയ കൈലേസ് വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രഭാതത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ആ കാത്തിരിപ്പാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും അർത്ഥവും. സ്നേഹം കൊണ്ട് അഴുക്കിനെ വിശുദ്ധമാക്കുന്നചിന്ത നമ്മെ വെളിച്ചമുള്ള വഴിയുടെ ഭാഗമാക്കുന്നു.
കടപ്പാട് : ഭാഷാപോഷിണി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് – 2026 മെയ് ലക്കം
ആഴത്തിലുള്ള വായനയും എഴുത്തും. കവി ശ്രീ വിആർ സന്തോഷിനും ചെണ്ടയ്ക്കും നന്ദി