ലാവണ്യകോശങ്ങളിൽ പൊടിയുന്ന രക്തം

​ചെറിയാൻ കെ. ചെറിയാന്റെ “എന്തിന്?” എന്ന കവിത മലയാള കവിതയിൽ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്.അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപാണ് ഈ കവിത എഴുതപ്പെട്ടത്.എങ്കിലും ഇന്നും പ്രസക്തമായ നിരവധി രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ചിന്തകൾ ഈ കവിത മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു.സാമൂഹികവും വ്യവസ്ഥാപിതവുമായ അനീതികളെ മൂർച്ചയേറിയ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ വിചാരണ ചെയ്യുകയാണ് കവിതയിലൂടെ കവി. ഈ കവിതയിൽ മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ കടുത്ത അസംതൃപ്തികൾ വളരെ വ്യക്തമായി കാണാം.

വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെയും അതിനുള്ളിലെ ചതികളെയും കവി തുറന്നുകാട്ടുന്നു.അടുത്ത സുഹൃത്തിനോട് എന്നപോലെയാണ് ഇതിലെ സംഭാഷണം മുന്നേറുന്നത്.ലളിതമായ ആഖ്യാനത്തിലൂടെ ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകൾ വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ കവിക്ക് സാധിക്കുന്നു. സമൂഹം നേരിടുന്ന ധാർമ്മികവും സാംസ്കാരികവുമായ അപചയം തന്നെയാണ് ഈ കവിതയുടെ പ്രധാന പ്രമേയം.

വ്യവസ്ഥകളും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളും എങ്ങനെയാണ് സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് കവിതയിൽ കാണാം.ശക്തരായ ആളുകൾ നിയമവ്യവസ്ഥകളെ തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായി മാറ്റിയെഴുതുന്നു.അതേസമയം വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത് സമൂഹത്തിലെ ബലഹീനരും പാവപ്പെട്ടവരുമായ മനുഷ്യരാണ്. സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ അനുദിനം അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതങ്ങൾ അനവധിയാണ്.അവരുടെ അധ്വാനത്തിനോ ത്യാഗത്തിനോ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ അർഹമായ വിലയോ അംഗീകാരമോ ലഭിക്കുന്നില്ല.
ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളാണ് ചെറിയാൻ കെ. ചെറിയാന്റെ കവിതയുടെ പ്രധാന ശക്തിയും ജീവനും.അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കവിത വായിക്കുന്ന വായനക്കാ൪ സ്വയം അസ്വസ്ഥമാകാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. കവിതയിലെ ആദ്യ വരികൾ തന്നെ നിലവിലെ അവസ്ഥ കൃത്യമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

“തെണ്ടികളുടെ നാട്ടിൽ തെമ്മാടി ഭരിക്കുന്നു” എന്ന് കവി തികഞ്ഞ മൂർച്ചയോടെ എഴുതുന്നു.അഭയമില്ലാത്തവരും പാവപ്പെട്ടവരുമായ മനുഷ്യരുടെ ലോകത്ത് അധർമ്മിയും സ്വാർത്ഥനുമായ തെമ്മാടിയാണ് വാഴുന്നത്.ഇത്തരം അരാജകമായ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് സാധാരണ മനുഷ്യർ ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതുപോലെതന്നെ അനീതികളും കാപട്യങ്ങളും സമൂഹത്തിൽ വേഗത്തിൽ വളർന്നു പന്തലിക്കുന്നു.

“തേവിടിശ്ശികളുടെ തേനീച്ചക്കൂട്ടിൽ റാണി വളരുന്നു” എന്ന വരിയിലൂടെ ഈ അവസ്ഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.അധർമ്മത്തിന്റെ തടവറയിൽ അനീതി പെരുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
അത് സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ നന്മകളെയും മൂല്യങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുന്നു.
രാജ്യത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ സേവിക്കുന്നവരും രാജ്യത്തെ ഒറ്റുകൊടുക്കുന്നവരും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം കവി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

യഥാർത്ഥ രാജ്യദ്രോഹികൾ സുരക്ഷിതരായി ഒളിച്ചു പാർക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.എന്നാൽ പാവപ്പെട്ടരാണ് എപ്പോഴും കഷ്ടപ്പെടുന്നത്.അവർ അനാവശ്യമായി യുദ്ധങ്ങളിലേക്കും പടക്കളങ്ങളിലേക്കും തള്ളപ്പെടുകയാണ്. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന സാധാരണക്കാർ പടക്കളത്തിൽ ചത്തുവീഴാൻ അധികാരികൾ കാത്തിരിക്കുന്നു.

അവർ മരിച്ചതിനു ശേഷം മാത്രം അവ൪ക്ക് ജീവനില്ലാത്ത ‘വീരമുദ്ര’ നൽകി ആദരിക്കുന്നു.ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ വ്യവസ്ഥയുടെ ക്രൂരമായ കാപട്യത്തെയാണ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത്.ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വിശപ്പോ വേദനയോ ആരും കാണുന്നില്ല. കൂടാതെ നഗര ജീവിതത്തിലെ ഭയാനകമായ സാംസ്കാരിക ജീർണതയും കവിത വ്യക്തമായി പുറത്തിടുന്നു.

അങ്ങനെ മൂല്യനാശവും നൈതികമായ തകർച്ചയും ഇന്നത്തെ നഗരങ്ങളിലുള്ളതെന്ന് ദൃശ്യമാക്കുന്നു.അസ്വാഭാവികവും വികൃതവുമായ ബന്ധങ്ങളെയും അതിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന വലിയ അപചയങ്ങളെയും പുറത്തു കൊണ്ടുവരുന്നു.ഇത് മനുഷ്യസമൂഹം നേരിടുന്ന വലിയൊരു സാംസ്കാരിക വീഴ്ചയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അറിവും സാംസ്കാരിക ചിന്തകളും തികച്ചും വികൃതമായ രീതിയിലാണ് പുതിയ തലമുറയിലേക്ക് എത്തുന്നത്.അപക്വമായ മനസ്സുകളിലേക്ക് ക്രമരഹിതമായി അനാവശ്യ ചിന്തകൾ കടന്നുവരുന്നു.

“പാതി പിറന്ന മകൻ അമ്മയോട് കാമസൂത്രത്തെപ്പറ്റി ചോദിക്കുന്നത്” ഇതിന്റെ ഭയാനകമായ ഉദാഹരണമാണ്.ഇത്തരം വലിയ സംഘർഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. ഈ വിനാശങ്ങൾക്കും അനീതികൾക്കും ഇടയിലും ചില മനുഷ്യർ രക്ഷപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.അന്ധയായ സഹോദരിയുടെ കൈപിടിച്ച് ദരിദ്രനായ സഹോദരൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു നീങ്ങുന്നു.
അവർ അനന്തവും അതിരുകളില്ലാത്തതുമായ ഒരു വഴിയിലൂടെ നടന്നു പോകുകയാണ്.അവരുടെ ഈ നിശ്ശബ്ദ യാത്ര വ്യവസ്ഥിതിയിൽ നിന്നുള്ള രക്ഷപ്പെടലാണ്. എന്നാൽ ഭരിക്കുന്ന ആളുകളും വ്യവസ്ഥിതിയും അവരെപ്പോലും വെറുതെ വിടാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല.

“എങ്ങോട്ട്, നീയെങ്ങോട്ട്?” എന്ന് ചോദിച്ച് വ്യവസ്ഥിതി അവരുടെ വഴി തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളുടെ അർത്ഥശൂന്യതയെയാണ് കവി ഈ കവിതയിലൂടെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ വെറുതെ വിടാനാണ് കവി ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

​”അവരെങ്കിലും പോയി രക്ഷപ്പെടട്ടെ” എന്ന് വളരെ സങ്കടത്തോടെ കവി സുഹൃത്തിനോട് പറയുന്നു.അതുകൊണ്ട് അവരോട് ഒന്നും ചോദിക്കാതെ മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കവി ഉപദേശിക്കുന്നു.ഈ തകർന്ന ലോകത്ത് നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് അവരെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു വഴി.ആഴമേറിയ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയാണ് ഇതുവഴി നൽകുന്നത്.
അധികാര ഘടനകളിൽ നിന്നും നിലവിലുള്ള സാമ്പ്രദായിക നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി വിട്ടുമാറുക എന്നതാണ് ഇതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.
ഒരു നിശ്ചിത അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ തളയ്ക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യർ ആ പരിമിതികളെ ഭേദിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.ചെറിയാൻ കെ. ചെറിയാന്റെ കവിതയിലും ഇത്തരം ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനവും വ്യവസ്ഥിതിയിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലും വ്യക്തമായി കാണാം.

​ഭരണകൂടവും സമൂഹവും ചേർന്ന് നിർമ്മിച്ച കൃത്രിമമായ അതിരുകൾ എപ്പോഴും പൗരന്മാരെ വഞ്ചിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.യഥാർത്ഥ രാജ്യദ്രോഹിയെ സുരക്ഷിതനായി മാളങ്ങളിൽ ഒളിച്ചുപാർക്കാൻ വ്യവസ്ഥിതി സൗകര്യമൊരുക്കുന്നു.എന്നാൽ അധ്വാനിക്കുന്ന പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരെ യുദ്ധമുഖങ്ങളിലേക്ക് അനാവശ്യമായി തള്ളുന്നു.അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വ്യവസ്ഥിതി നിശ്ചയിച്ച അതിർത്തികൾക്കുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നതിനോട് സാധാരണക്കാ൪ക്ക് വിരക്തി തോന്നുന്നു.തൊണ്ടുപൊളിപ്പവനായ സാധാരണക്കാർ പാരയും പേറി പടക്കളത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരുന്ന ചിത്രം വളരെ ദയനീയമാണ്.അവരുടെ കഠിനാധ്വാനത്തെയും ജീവനെയും അധികാരിവർഗ്ഗം തങ്ങളുടെ സ്വാർത്ഥ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കായി അപഹരിക്കുന്നു.അവർ ചത്തുവീഴുമ്പോൾ മാത്രം നിസ്സാരമായ ഒരു ‘വീരമുദ്ര’ നൽകി ആ കൊലപാതകത്തെ ആദരവായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുന്നു.

ഇത്തരം കെണികൾ നിറഞ്ഞ വ്യവസ്ഥാപിത അതിരുകളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യർ സ്വതന്ത്രരാകേണ്ടതുണ്ടെന്ന് കവിത വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ് അന്ധ സഹോദരിയുടെ കൈപിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടക്കുന്ന ദരിദ്രസഹോദരൻ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പ്രതീകമായി മാറുന്നത്.അവർ പുതു നൂറ്റാണ്ടിലെ വ്യവസ്ഥിതികൾ തീർത്ത അതിരുകൾക്ക് വെളിയിലേക്ക് നിശ്ശബ്ദമായി നടന്നു നീങ്ങുന്നു.ഇത് രക്ഷപ്പെടലിന്റെയും വിടുതലിന്റെയും പാത കൂടിയാണ്.

അധികാരത്തിന്റെ കണ്ണ് തങ്ങളിൽ പതിക്കാത്ത ഇടങ്ങളിലേക്ക് അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അന്തമറ്റ വഴിയേ നടന്നു നീങ്ങുക എന്നത് അളവറ്റതും അപരിമിതവുമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.അവർക്ക് മുൻപിൽ അധികാരികൾ നിശ്ചയിച്ചു നൽകിയ നിശ്ചിത ലക്ഷ്യസ്ഥാനങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല.

അധികാരത്തിന്റെ ദുർഗമ നഗരങ്ങളിൽ നിന്നും തെരുവുകളിൽ നിന്നും അവർ അകലേക്ക് യാത്രയാകുന്നു.അത് നിലവിലുള്ള വ്യവസ്ഥിതിയുടെ നിയന്ത്രണ അതിരുകളെ തകർക്കുന്ന വലിയൊരു അതിർത്തി ലംഘനമാണ്. ഇത്തരം മനുഷ്യരോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് തടസ്സമുണ്ടാക്കുന്നത് വലിയ അനീതിയാണെന്ന് കവി നിരീക്ഷിക്കുന്നു.”എങ്ങോട്ട്, നീയെങ്ങോട്ട്?” എന്ന ചോദ്യം അവരുടെ സ്വതന്ത്രമായ യാത്രയ്ക്ക് വിലങ്ങ് തടിയായി മാറുന്നു.

ഈ രീതിയിൽ അധികാര ശക്തികൾ എപ്പോഴും പൗരന്മാരെ തങ്ങളുടെ നിരീക്ഷണ വലയത്തിനുള്ളിൽ നിർത്താനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.എന്നാൽ ആ നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങളിൽ നിന്നും അന്വേഷണങ്ങളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി ഒളിച്ചോടലാണ് യഥാർത്ഥ മോചനം. കവി ഇവിടെ സുഹൃത്തിനോട് പറയുന്നത് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാതെ നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കാനാണ്.”അവരെങ്കിലും പോയി രക്ഷപ്പെടട്ടെ, ഒന്നുമിണ്ടാതിരിക്കൂ, സുഹൃത്തേ!” എന്ന് കവി അത്യന്തം ആത്മബന്ധത്തോടെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

അധികാരികളുടെ ചോദ്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുക എന്നത് തന്നെ അധികാരത്തിനെതിരെയുള്ള വലിയൊരു നിഷേധമാണ്.
ഇവിടെ നിശ്ശബ്ദത എന്നത് കേവലമൊരു അകർമ്മണ്യതയല്ല. അത് വലിയൊരു പ്രതിരോധ മാർഗ്ഗമാണ്.എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രകൃതിദത്തമായ ചലനങ്ങളും അതിരുകളില്ലാതെ ഒഴുകുന്ന , തുറന്ന അവസ്ഥയാണ്.കവിതയിൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഈ അന്ധ.സഹോദരിയുടെയും ദരിദ്രസഹോദരന്റെയും യാത്ര ആ തുറന്ന അതിരുകളില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള പാതയാണ്.

ചെറിയാൻ കവിതയിൽ നടത്തുന്ന ചിത്രീകരണത്തിൽ ഇത്തരം ഒരു തകർച്ച വ്യക്തമായി കാണാം. “നഗരത്തിൽ ഈനാംപീച്ചിയെ മരപ്പട്ടി ഭോഗിച്ച് ഈയാംപാറ്റകൾ പിറക്കുന്നു” എന്ന് കവി തികഞ്ഞ ഞെട്ടലോടെ എഴുതുന്നു.
ഇത് കേവലം ഒരു അസ്വാഭാവിക കാവ്യ ചിത്രീകരണം മാത്രമല്ല.സാംസ്കാരികവും നൈതികവുമായ ജീർണതയിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന വികൃതമായ ഉൽപ്പന്നങ്ങളെയാണ് ഇത് പ്രതീകാത്മകമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.ഇതിലൂടെ സമൂഹത്തിലെ അരാജക ചിന്തകൾ പുതിയ തരം സാമൂഹിക അപചയങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു
​സമൂഹത്തിലെ വൈകൃതങ്ങളും അനഭിലഷണീയമായ മാറ്റങ്ങളും യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ പെരുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.സാംസ്കാരിക ചിന്തകളായ ‘മീമുകൾ’ അപകടകരമായ രീതിയിൽ അതിവേഗം പ്രചരിക്കാം.വ്യവസ്ഥിതിയുടെ സ്വാഭാവികമായ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ വരുന്നത് വലിയ സാംസ്കാരിക വിനാശമാണ്.ഈയാംപാറ്റകളെപ്പോലെ അനാവശ്യ അപചയങ്ങൾ അപാരമായി ജന്മമെടുക്കുന്നത് ഇത്തരമൊരു തകർച്ചയിലാണ്.

​”പാതി പിറന്ന മകൻ അമ്മയോട് ചോദിപ്പൂ, കാമസൂത്രത്തെപ്പറ്റി” എന്ന വരി അടുത്ത അപചയത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.ഇവിടെ സ്വാഭാവികമായ വളർച്ചയുടെയും അറിവ് ആർജ്ജിക്കലിന്റെയും ഘട്ടങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി തകരുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.വിവരങ്ങളും അറിവുകളും തെറ്റായ സമയത്ത്, തെറ്റായ രീതിയിൽ, അപക്വമായ മനസ്സുകളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ അത് വലിയ ആഘാതമുണ്ടാക്കുന്നു.ഇത് തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള വിടവിനെയും സാംസ്കാരിക അസന്തുലിതാവസ്ഥയെയും വ്യക്തമായി തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

​വളർച്ചയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രക്രിയ തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ അസ്ഥാനത്തുള്ള വികൃതമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നു വരുന്നു.സത്യവും ധർമ്മവും പകർന്നു നൽകപ്പെടേണ്ടതിന് പകരം വികൃത രൂപങ്ങളാണ് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.
ഇത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആന്തരികമായ വംശനാശത്തെയും വീഴ്ചയെയുമാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.

​വ്യവസ്ഥിതി നടത്തുന്ന അധികാര ദുർവിനിയോഗവും അനീതിയും സമൂഹത്തിൽ നിരന്തരം ജീർണ്ണത വിതയ്ക്കുന്നു.അതിന്റെ ദുരന്ത ഫലമായി പുതിയ തലമുറ ദിശാബോധമില്ലാതെ വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്നു.
ഈ സാംസ്കാരിക പ്രതിസന്ധി അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ട് മുൻപേ കവി ദീർഘദർശനം ചെയ്തു.
ചെറിയാൻ കെ. ചെറിയാന്റെ ചിന്തകളുടെ ആഴവും കാലാതീതമായ കഴിവും വ്യക്തമാക്കുന്നത് അതാണ്.

​കവിതയുടെ ഘടന പരമ്പരാഗതമായ രേഖീയ രീതിയിലല്ല ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.സാധാരണയായി ഒരു കഥയോ ആശയമോ തുടർച്ചയായി പറയുന്നതാണ് രേഖീയ ശൈലി.എന്നാൽ ഈ കവിതയിൽ ചിതറിത്തെറിച്ച ചിത്രങ്ങളാണ് കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്.വ്യത്യസ്തങ്ങളായ അനുഭവങ്ങൾ ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി ഇതിൽ കടന്നുവരുന്നു.

​തെമ്മാടികളുടെ ഭരണത്തിൽ നിന്നാണ് കവിത ആരംഭിക്കുന്നത്.പെട്ടെന്ന് പടക്കളത്തിലെ ക്രൂരമായ കാഴ്ചകളിലേക്ക് ചിത്രം മാറുന്നു.തുടർന്ന് നഗരത്തിലെ സാംസ്കാരിക ജീർണതകളിലേക്ക് കവി വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു.അവസാനം ദരിദ്രസഹോദരങ്ങളുടെ യാത്രയിൽ കവിത പൂർത്തിയാകുന്നു. ഈ അസംഗതമായ തുടർച്ച തന്നെയാണ് അരാജക ലോകത്തിന്റെ ശരിയായ നിഴൽ.

ലോകം തകരുമ്പോൾ പരമ്പരാഗതമായി ചിന്തിക്കാൻ കഴിയില്ല.അതുകൊണ്ട് കവി ചിതറിയ വരികളിലൂടെ ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.ഇത് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ അസ്വസ്ഥതയും ഞെട്ടലും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിൽ അനാവശ്യമായ യാതൊന്നുംഇല്ലെന്നു പറയാം .

എങ്കിലും വരികൾക്കിടയിലെ രാഷ്ട്രീയം വളരെ മൂർച്ചയുള്ളതാണ്.വായനക്കാരെ ഇരുത്തിച്ചിന്തിപ്പിക്കാൻ ഈ ലളിതമായ ശൈലിക്ക് സാധിക്കുന്നു. വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ ഒരു വൻശ്രേണി തന്നെ കവി ഇവിടെ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു.രാജ്യദ്രോഹിയും സാധാരണക്കാരനും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം ഇതിലൊന്നാണ്.കാമവും അറിവും തമ്മിലുള്ള വികൃതമായ കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ മാറ്റൊന്നാണ്.ഇവയെല്ലാം കൃത്യമായ രേഖാനിർമ്മിതിയെ തകർക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങളാണ്.

നാം ജീവിക്കുന്ന പുതു കാലത്തും ഈ കവിത മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യങ്ങൾ ഏറെ സജീവമാണ്.അധികാരകേന്ദ്രങ്ങൾ അന്നുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ശക്തവും ഭയാനകവുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.സാധാരണക്കാരനായ പൗരൻ ഇന്നും അറിയാത്ത യുദ്ധങ്ങളിലേക്കും വ്യവസ്ഥാ നിർമ്മിതമായ ദുരന്തങ്ങളിലേക്കും തള്ളുന്നു.മരിച്ചതിനു ശേഷം വീരമുദ്രകൾ നൽകി അവരെ ആദരിക്കുന്ന വിരോധാഭാസം ഇന്നും ലോകത്ത് തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

​ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലും മാധ്യമ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ വളർച്ചയിലും അറിവുകൾ ഈ രീതിയിൽ വികൃതമായി പ്രചരിക്കപ്പെടുകയാണ്.അപക്വമായ മനസ്സുകളിലേക്ക് സാംസ്കാരിക അപചയങ്ങൾ അതിവേഗം തള്ളിക്കയറുന്നു.നഗരങ്ങൾ കൂടുതൽ സാംസ്കാരിക ജീർണ്ണത നിറഞ്ഞ ഇടങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു.ഇതെല്ലാം അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ചെറിയാൻ കെ. ചെറിയാൻ കുറിച്ച വരികളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഇത്തരം സങ്കീർണ്ണവും ഭയാനകവുമായ ലോകത്ത് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സാധാരണക്കാർ ഇന്നും നമുക്കിടയിലുണ്ട്.

അവരോട് വിചാരണാത്മകമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാതെ വെറുതെ വിടുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാനുഷിക നന്മ.”ഒന്നുമിണ്ടാതിരിക്കൂ, സുഹൃത്തേ!” എന്ന കവിയുടെ ഉപദേശം ഒരു വലിയ ആഹ്വാനമായി അവസാനത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു.വ്യവസ്ഥിതിയുടെ കാപട്യങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ശക്തമായ ഒരു പ്രതിഷേധ ശൈലിയാണ് ഈ നിശ്ശബ്ദത.അതുകൊണ്ടുതന്നെ അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ട് മുൻപെഴുതിയ ഈ കവിത വരുംകാലങ്ങളിലും സജീവമായി വായിക്കപ്പെടും.

കാരണം മനുഷ്യൻ നേരിടുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ അനീതികൾക്കോ വ്യവസ്ഥാപിത ചൂഷണങ്ങൾക്കോ കാലമേറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും മാറ്റം വന്നിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഈ കവിതയുടെ കാതൽ ആഴത്തിലുള്ള മനുഷ്യവേദനയും അതിജീവനത്തിനായുള്ള വെമ്പലുമാണ്. ചെറിയാൻ കെ. ചെറിയാൻ എന്ന കവി കാലത്തിന് വളരെ മുൻപേ സഞ്ചരിച്ച ദീർഘദർശിയായ എഴുത്തുകാരനാണ്.ലളിതവും ശക്തവുമായ വരികളിലൂടെ അദ്ദേഹം അന്നത്തെയും ഇന്നത്തെയും സ്ഥാപിത വ്യവസ്ഥയുടെ മുഖംമൂടികൾ അഴിച്ചുമാറ്റുന്നു.

“എന്തിന്?” എന്ന മൂർച്ചയേറിയ ചോദ്യം ഓരോ വായനക്കാരന്റെയും മനസ്സിൽ എന്നും ചിന്തകളുണർത്തി ക്കൊണ്ടിരിക്കും.അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കവിത മലയാള കവിതയിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച രാഷ്ട്രീയ രചനകളിൽ ഒന്നായി നിലനിൽക്കും.