ഋതു: ഒരു കന്യകാചരിതം

ചോര, ഉമിനീർ പോൽ, രുചിയില്ലാത്തൊരമൃത്.
നെഞ്ചിൽ ചൂടുവെച്ച കല്ല്, വെറുമൊരു കല്ല്.
ഉടൽ മുറിഞ്ഞതാരറിഞ്ഞു?
ഇടിമിന്നൽ, പെരുമ്പറ, കാക്ക കരച്ചിൽ:
ഇതൊന്നും പുറത്തുവരില്ല.
ഇതൊരു നഗ്നപാദം വെച്ചൊരാചാരം.
കൈയ്കൾ കൂപ്പാതിരിക്കുക. ഇരിക്കുക മാത്രം.
ഇരുട്ടിനെ, കറുപ്പിനെ, ചോരയുടെ കട്ടിയായ മണം
ഇതിനെല്ലാമൊരു പേരില്ല.
പെണ്ണായതിൻ, കാലം തേഞ്ഞൊരടയാളം.
ഭിത്തിയിൽ ഒരു പഴയച്ചിത്രം, ഉണങ്ങിയൊരില.
അതിൽ ചോര വാർന്നവൾ, കന്യകയായി വീണ്ടും.
ഭൂമിയാഴുന്നൊരൊച്ച. ആരും കേൾക്കാത്തൊരൊച്ച.
നോവിന്റെ നീലനിറം, അത് മാത്രം സത്യം.
പുറത്തെ ലോകം കീരിക്കഥ പറയുന്നു.
നീയിവിടെ, ഈ അടഞ്ഞ മുറിയിൽ,
മാത്രമൊരു വെറും പൂവല്ല, മറിച്ച്…
ഒരു ഉണങ്ങിയ പുഴ മാത്രം.
വിഷാദം, അത് വെറുമൊരു വാക്ക്.
ഇതൊരു പ്രാക്ക്! പ്രാക്ക്!
കാലത്തിന്റെ ശിലയിൽ
കത്തിവെച്ചെഴുതിയ പ്രാക്ക്!

***