മനുഷ്യജീവിതവും സമയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയാണ് നിഷ നാരായണന്റെ ‘ഈ സമയം’, ‘ആ സമയം’ കവിതകള് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. സാധാരണയായി സമയം എന്നത് സെക്കന്ഡുകളും മിനിറ്റുകളും ചേര്ന്ന ഒരു അളവുകോലാണ്. എന്നാല് ഇവിടെ സമയം എന്നത് മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വം തന്നെയാണ്. മനുഷ്യര് ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളില് എങ്ങനെ പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു എന്നും മരണത്തെയും വിശപ്പിനെയും അവര് എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു എന്നും ഈ കവിതകള് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അസ്തിത്വവാദപരമായ ചിന്തകളും ആത്മീയസമാധാനസന്ധികളും തമ്മിലുള്ള സംഘര്ഷമാണ് ഈ കവിതകളുടെ കാതല്.
‘ഈ സമയം’ എന്ന കവിതയില് പട്ടം പോലെ ഉലയുന്ന ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. = നാം ജനിക്കുന്ന സാഹചര്യമോ കാലമോ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ല=. പട്ടം കാറ്റിലെന്നപോലെ മനുഷ്യര് തങ്ങളുടെ സാഹചര്യങ്ങളാല് ആടിയുലയുന്നു. ഈ അനിശ്ചിതത്വത്തെയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയും കവിത വളരെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
ഗംഗാതീരത്തെ വൃദ്ധന് തന്റെ വിരലുകള് കൊണ്ട് ആയുസ്സിന്റെ സമയം രചിക്കുന്നത് മറ്റൊരു പ്രധാന ആശയത്തിലേക്ക് വിരല് ചൂണ്ടുന്നു. മരണം എന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത അന്ത്യമാണ്. മരണം പടിവാതില്ക്കല് എത്തിനില്ക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യം വരുമ്പോള് മാത്രമാണ് മനുഷ്യര് ജീവിതത്തെ ആധികാരികമായി കാണാന് തുടങ്ങുന്നത്. വൃദ്ധന് തന്റെ ആയുസ്സിനെ എണ്ണിനോക്കുന്നത് കേവലമായ ഒരു കണക്കെടുപ്പല്ല. മറിച്ച് തന്റെ നിലനില്പ്പിന്റെ അര്ത്ഥം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്. ഇവിടെ സമയം എന്നത് മരണത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയായി മാറുന്നു.
കവിതയിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ നിമിഷം വിശക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ ചോദ്യമാണ്. തത്വശാസ്ത്രങ്ങള്ക്കും അതിഭൗതികമായ ചിന്തകള്ക്കും അപ്പുറമാണ് വിശപ്പിന്റെ യാഥാര്ത്ഥ്യം. മനുഷ്യര് ശരീരത്തിലൂടെയും ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെയും അനുഭവിക്കുന്ന സവിശേഷമായ സമയമാണ് യഥാര്ത്ഥ സമയം. യോഗീശ്വരന് നല്കുന്ന ആത്മീയമായ വിശദീകരണങ്ങള് വിശപ്പ് എന്ന ഭൗതിക സത്യത്തെ മറച്ചുവെക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നതാണ്. കുട്ടിയുടെ വിശപ്പിന് മുന്നില് എല്ലാ ദാര്ശനിക ന്യായവാദങ്ങളും നിഷ്പ്രഭമാകുന്നു.
ജീവിതം അതിന്റെ തകര്ച്ചകളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴും അതിജീവനം സാധ്യമാകുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് കവിത അന്വേഷിക്കുന്നു. ഓടുന്ന സമയത്തിന് ഒടിഞ്ഞ കാലില് തൂങ്ങിക്കിടക്കുക എന്നത് മനുഷ്യരുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയും അതേസമയം തന്നെ പോരാടാനുള്ള വീര്യത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യര് കാലത്തിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ടവരാണ്. ആ കാലത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തില് തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വം നിലനിര്ത്താന് അവര് നടത്തുന്ന പോരാട്ടമാണ് ജീവിതം.
അതിഭൗതികമായ ഉത്തരങ്ങള് നല്കി ജീവിതത്തിലെ കഠിനമായ സത്യങ്ങളെ ലഘൂകരിക്കാന് കവിതയില് ചിലയിടങ്ങളില് ശ്രമം നടക്കുന്നുണ്ട്. ദേഹം വിട്ടു പറക്കുന്ന പട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യോഗിയുടെ വാക്കുകളും നക്ഷത്രങ്ങള് നിറയുമെന്ന് കുഞ്ഞിനെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്ന അമ്മയുടെ വാക്കുകളും ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. വിശപ്പ് എന്ന പച്ചയായ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിന് പകരം ആത്മീയമായ ഒരു ആശ്വാസമാണ് അവിടെ നല്കുന്നത്. ഇത് മനുഷ്യര അവരുടെ യഥാര്ത്ഥ സാഹചര്യങ്ങളില് നിന്ന് അകറ്റാന് മാത്രമേ സഹായിക്കൂ.
നിഷ നാരായണന്റെ കവിതകള് മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങള് ഉയര്ത്തുന്നു. മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന വൃദ്ധനും വിശപ്പടക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന കുട്ടിയും ഒരേപോലെ മനുഷ്യരുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയുടെ അടയാളങ്ങളാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയും തന്റെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷമാണ് യഥാര്ത്ഥ സമയം. ആത്മീയമായ മറകള് മാറ്റിവെച്ച് ജീവിതത്തെ അതിന്റെ പൂര്ണ്ണതയില് ദര്ശിക്കുമ്പോഴാണ് കവിതകളുടെ ദാര്ശനിക തലം വ്യക്തമാകുന്നത്.
നിഷ നാരായണന്റെ കവിതകളില് ഈ ദര്ശനം പൂര്ണ്ണതയിലെത്തുന്നത് വരികളിലെ സംഘര്ഷങ്ങളിലൂടെയാണ്. സമയം എന്നത് നിശ്ചലമായ ഒന്നല്ലെന്നും അത് മനുഷ്യന്റെ പ്രവൃത്തികളുമായും സാഹചര്യങ്ങളുമായും കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒന്നാണെന്നും കവി പറയുന്നു. ‘ഓടുന്ന സമയത്തിന് ഒടിഞ്ഞ കാലില് തൂങ്ങി’ എന്ന് എഴുതുമ്പോള്, കാലത്തിന്റെ കുതിപ്പിനൊപ്പം ഓടിയെത്താന് ശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ പരിമിതികളെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. ഇത് മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയും അതേസമയം നിലനില്പ്പിനായുള്ള പോരാട്ടത്തെയും വ്യക്തമാക്കുന്നു.
മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന വൃദ്ധനും വിശപ്പടക്കാന് ആവലാതിപ്പെടുന്ന കുട്ടിയും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളാണ്. ഒരാള് തന്റെ ആയുസ്സ് അവസാനിക്കുന്നതിന്റെ ആധികാരികമായ സമയത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോള്, മറ്റൊരാള് തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭൗതികമായ ആവശ്യത്തിന് മുന്നില് നില്ക്കുന്നു. ഇവ രണ്ടും മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വപരമായ സത്യങ്ങളാണ്. യോഗീശ്വരന്റെ വരികള് ഈ സത്യങ്ങളെ ആത്മീയമായ ഒരു ആവരണത്തിനുള്ളില് ഒളിപ്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല് ആത്മീയതയേക്കാള് കവിതയില് മുഖംകാട്ടിനില്ക്കുന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ കഠിനമായ യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളാണ്.
ഈ കവിതകള് അതിഭൗതികതയുടെ മറ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിന്റെ കാഠിന്യത്തെ ലഘൂകരിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. എങ്കിലും, ആ മറയ്ക്കുള്ളില് നിന്നും വിശപ്പിന്റെയും അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും പച്ചയായ സത്യങ്ങള് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. മനുഷ്യരുടെ നിലനില്പ്പ് അവരുടെ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളില് തന്നെയാണ്. ആ സാഹചര്യങ്ങളെ നേരിട്ട് അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോള് മാത്രമാണ് ജീവിതം അര്ത്ഥപൂര്ണ്ണമാകുന്നത്. അതിഭൗതികമായ സമാധാനങ്ങള് നല്കി യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളെ നിരാകരിക്കാന് കവിത ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആത്യന്തികമായി അത് മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയും ജീവിതതൃഷ്ണയെയും തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ഓരോ വ്യക്തിയും സ്വന്തം സാഹചര്യം തിരിച്ചറിയുന്ന ആ നിമിഷമാണ് യഥാര്ത്ഥ സമയം.
No Comments yet!